مشاوره تلفنی آویژه

  • خانه
  • موضوعات 
  • آرشیوها 
  • آخرین نظرات 

رفتار با فرزند اول هنگام تولد فرزند دوم

01 آذر 1405 توسط avije danesh

مادری هستید که در انتظار فرزند دوم خود است؟ شما باید در کنار تمام مسئولیت هایی که دارید، وقتی را برای آماده سازی فرزند اول خود در نظر بگیرید، تا به خوبی از خواهر یا برادر خود و عضو جدید خانواده استقبال کند.

ورود یک فرزند جدید با تغییرات زیادی در خانه همراه است. ممکن است فرزند اول به خاطر اینکه توجه و محبت والدین بین آنها تقسیم شده است، چندان رضایتی از ورود نوزاد به خانواده نداشته باشد.

ممکن است فرزند اول شما با خشم یا با حسادت با نوزاد برخورد کند و او را دوست نداشته باشد، یا نسبت به نوزاد حس رنجش داشته باشد. ممکن است او را مسبب این تغییرات و کم شدن توجه والدین بداند.

باید به این مورد توجه کنید، این شما هستید که با رفتار درست و آماده کردن او، باعث می شوید ارتباط صحیحی مابین کودک و نوزاد پدید بیاید.

در ادامه مطلب، به بیان نکاتی می پردازیم که با رعایت آن ها می توانید فرزند اول خود را برای ورود فرزند دوم آماده کنید. لطفا در ادامه مطلب با مرکز مشاوره هم اندیشان همراه باشید.

در مرکز مشاوره هم‌ اندیشان، مشاور خانواده حضوری تهران فرصتی است تا زوجین و اعضای خانواده در فضایی امن و تخصصی، مشکلات و اختلافات خود را با کمک مشاور بررسی کنند.

قبل از ورود نوزاد چه باید بکنیم؟
والدین باید فرزند اول را درک کنند و به او فرصت سازگاری با شرایط جدید را بدهند. همچنین او را به لحاظ ذهنی آماده کنید؛ این آماده سازی باید ماه ها قبل شروع شده باشد.

ادامه مطلب، شامل نکاتی مفید برای آماده سازی فرزند اول، برای ورود نوزاد و عضو جدید خانواده می باشد.

1- خبر ورود نوزاد در آینده را به کودک بدهید
به او بگویید قرار است یک کودک به خانواده اضافه شود. به او بگویید زمانی که برف ببارد، یک خواهر یا برادر جدید به جمع آن ها اضافه می شود.

2- با او در مورد دوران نوزادیش صحبت کنید
به او عکس های دوران نوزادی اش را نشان دهید و در مورد دوران نوزادی اش داستان هایی به او بگویید. اگر آشنایان شما نوزادی دارند، در مورد او توضیحاتی را به کودک خود بدهید.

اگر کودک سوالاتی در رابطه با تولد پرسید، اگر نمی دانید چه جوابی بدهید، جواب ندادن بهتر از جواب های نادرست است.

 

3- از او کمک بخواهید
از او بخواهید در تزیین اتاق کودک به شما کمک کند. او را با خود به خرید وسایل نوزاد ببرید و نظر او را در مورد لباس های خواهر یا برادر جدید خود بخواهید.

حتی می توانید از طرف نوزاد برای او کادو بخرید.

4- به تدریج شرایط را آماده کنید
کم کم اتاق خواب کودک را جدا کنید و یک تخت بزرگ برای او بخرید و تخت کودکیش را از اتاق او ببرید. به او بگویید تو بزرگ شده ای و باید مانند دختر یا پسر بزرگ در اتاق خودت بخوابی.

بهتر است تغییرات را به تدریج ایجاد کنید تا او فرصت سازگاری با شرایط را داشته باشد. این تغییرات را در هنگام ورود نوزاد انجام ندهید، چرا که نتیجه مخربی دارد.

به این نکته توجه نمایید که نباید به او بگویید دلیل این تغییرات، ورود نوزاد جدید به خانواده است.

5- هنگام رفتن به بیمارستان به او خبر دهید
وقتی می خواهید به بیمارستان بروید، به کودک اطلاع دهید و از او خداحافظی کنید. همچنین به او بگویید که به زودی در حالیکه خواهر یا برادر کوچولوی او را در بغل دارید، برمی گردید.

اگر در زمان رفتن به بیمارستان او خواب بود یا شرایط اجازه نداد، یک یادداشتی برای او تهیه کنید و از اطرافیان بخواهید آن را برای کودک بخوانند.

 

6- او را برای ورود نوزاد آماده کنید
اجازه بدهید کودک به بیمارستان بیاید و نوزاد را ببیند. قبل از اینکه به بیمارستان بیاید، به او بگویید که “به زودی مامان به خونه برمیگرده”

ممکن است کودک شما نگران سلامتی مادر باشد و شما باید به او اطمینان دهید که مادر سالم است.

7- در مورد خوبی داشتن خواهر یا برادر به او توضیح دهید
به او بگویید که این نوزاد وقتی بزرگ شد، بهترین دوست او خواهد بود. به او بگویید تو خواهر یا برادر خیلی خوبی خواهی بود؛ به تو افتخار می کنیم. چرا که در مورد کارهای او احساس مسئولیت می کند.

اگر کودک شما در سنین مدرسه یا پیش دبستانی است، به او نگویید یک همبازی جدید خواهی داشت؛ چرا که یک نوزاد ساعت ها خواهد خوابید و نمی تواند با فرزند اول بازی کند و این باعث ناراحتی و سرخوردگی کودک می شود.

8- جشن بگیرید و هدیه بدهید
از طرف نوزاد برای او هدیه بخرید و آن را هنگام ورود نوزاد به خانه به او بدهید و به او بگویید این از طرف داداش یا خواهر کوچولوی اوست.

 

کارهایی که پس از ورود نوزاد به خانه باید انجام دهید!
شما در دوران بارداری آمادگی های لازم را برای کودک ایجاد کردید، پس از آن نوزاد وارد خانواده شما می شود. در این زمان نیز باید کارهای خاصی را برای فرزند اول انجام دهید تا ارتباط خوبی با نوزاد ایجاد کند.

در ادامه برخی از این کارهایی که باید انجام داده شود را بیان کرده ایم. لطفا همچنان با ما همراه باشید.

در برابر رفتار های کودک مانند او واکنش درست نشان بدهید
ممکن است فرزند اول کارهای شبیه بچه ها را تکرار کند. برای مثال انگشت خود را بمکد یا از شما بخواهد که غذا را در دهان او بگذارید این رفتارها برای جلب توجه والدین است و نباید مورد تشویق قرار بگیرد.

کمی بدخلقی از طرف او عادی است
کودک با ورود نوزاد جدید دچار تناقض شده است. این همزمان با تغییراتی است که شما انجام می دهید ممکن است بیشتر شود. شما مثل سابق نمی توانید او را در آغوش بگیرید، یا نمی توانید او را به گردش ببرید. این تغییرات ممکن است کودک را وحشت زده کند و شما باید با این رفتارها صبوری کنید.

کمک های فرزند اول را پذیرا باشید
معمولا کودک اول تمایل دارد در کارهای مربوط به نوزاد به شما کمک کند. او می تواند کمک زیادی به شما بکند. مثلا می تواند لباس های نوزاد را برایتان بیاورد، با نوزاد حرف بزند و اسباب بازی های او را بیاورد تا او را سرگرم کند.

این همراهی باعث می شود کودک احساس خوبی کند. اگر مایل به همکاری است به او نه نگویید! چون در این صورت ممکن است به او احساس طرد شدگی دست بدهد. همچنین در کارهای که او نمی تواند کمک کند کنار او بمانید و با او تلویزیون ببینید تا احساس تنهایی نکند.

برای او وقت اختصاصی در نظر بگیرید
در زمانی که با نوزاد به خانه برمی گردید، بحرانی ترین شرایط برای فرزند اول و مادر است. چون شرایط عوض شده است و برای سازگاری با شرایط جدید، زمان لازم است. اکنون مادر باید زمانی را بدون حضور نوزاد با فرزند اول بگذراند.

می توانید از اقوام نزدیک بخواهید کودک را به تفریح ببرند تا اوضاع کمی روبه راه شود. گاهی هم نوزاد را به فردی از نزدیکانتان بسپارید تا کودک را برای گردش به پارک ببرید.

از اطرافیان بخواهید کودک را کانون توجه قرار دهند
با اطرافیانتان صحبت کنید زمانی که برای دیدن نوزاد به خانه شما می آیند، کمتر در مورد نوزاد صحبت کنند و به جای آن با فرزند اول در مورد مدرسه، تولد، بازی و موضوعات دلخواه او صحبت کنند.

این توجه جمعی برای کودک بسیار لازم است.

 

در پایان

 نظر دهید »

مشکلات نوجوانان با والدین (خانواده) – بررسی عمده ترین مشکلات و معرفی راه حل آن ها

01 آذر 1405 توسط avije danesh

وقتی فرزندانتان کوچک هستند، اکثر اوقات به راحتی به حرف شما گوش می دهند، اما زمانی که بزرگ می شوند و پا به دنیای نوجوانی می گذارند، مشکلات تازه شروع می شود!

آن ها نه کودک هستند که بتوان به آن ها امر و نهی کرد و نه آن قدر بزرگ هستند که بتوانند به تنهایی تصمیم بگیرند.

نوجوان در سنین نوجوانی نمی تواند به خوبی با والدین ارتباط برقرار کند و آن ها را مدام پس می زنند که در نتیجه این پس زدن ها، با توجه به جو متفاوت خانواده ها، خود را به صورت بی توجهی، انزوا، جر و بحث، دعوا و… نشان می دهد.

نوجوانان خواسته هایی در جهت استقلال طلبی خود دارند و والدین با بسیاری از خواسته های نوجوانان مخالف هستند و نمی دانند چگونه آن ها را حل کنند، پس باید مهارت ها و راهکارهایی را در این مورد فرا بگیرند.

در ادامه مطلب به بررسی مشکلات نوجوانان با والدین و ارائه راه حل برای این چالش می پردازیم.

در مرکز مشاوره هم‌ اندیشان، مشاور خانواده حضوری تهران فرصتی است تا زوجین و اعضای خانواده در فضایی امن و تخصصی، مشکلات و اختلافات خود را با کمک مشاور بررسی کنند.

منشأ مشکلات نوجوانان با والدین
مشکلات نوجوانان عموما از موارد زیر نشات می گیرد:

روش های نادرست فرزند پروری والدین
والدین از روش های قدیمی و ناکارآمد فرزند پروری و تربیت، مانند کنترل گری، تنبیه و طرد کردن استفاده می کنند؛ در حالی که این روش ها دیگر تاثیر زیادی ندارد و در بسیاری از موارد استفاده از این روش ها نتایج شدیدا معکوسی در پی دارد.

راه حل
والدین باید به هویت بزرگسال نوجوان خود احترام بگذارند و از طریق ایجاد رابطه خوب، سرشار از امنیت روانی و آرامش، امکان گفتگو را به فرزند خود بدهند؛ همچنین به حرف های او گوش کرده و تامل کنند، سپس با کمک او تصمیم های لازم را بگیرند.

 

مشکلات روحی یا جسمی مربوط به دوره رشد
نوجوانان به علت رشد و مسائل مربوط به آن، تغییرات هورمونی زیادی را تجربه می کنند که این منجر به تاثیر در خلق و خوی آن ها می شود. از طرفی ورود به دنیای بزرگسالی می تواند باعث فشار روانی بر آن ها شود چرا که هنوز مهارت های لازم را برای ورود به دنیای بزرگسالی کسب نکرده اند.

اگر مشکلات میان والدین و نوجوان در این دوره حل نشود در جوانی نیز ادامه می یابد.

راه حل
والدین باید به خاطر بسپارند که نوجوان، در حال سپری کردن تغییرات نوجوانی است و باید به او در حل مسائلش کمک کنند. اگر نوجوان دچار اختلالاتی روانی مانند افسردگی شده باشد او را به روانشناس ببرند.

استقلال جوانی
نوجوان در سنی است که خود را بزرگسال می داند و می خواهد از سمت خانواده اش به عنوان بزرگسال پذیرفته شود؛ در حالی که والدین با رفتارهای کنترل گرانه خود، این استقلال را زیر پا می گذارند.

استدلال آن ها این است که می خواهند به فرزندشان کمک کنند یا او را از خطرها حفظ کنند، در نتیجه این موضوع باعث دلخوری نوجوان شده و منجر به ایجاد مقاومت در برابر پدر و مادر می شود.

اگر والدین بخواهند مراقبتی را که در زمان کودکی از فرزند خود داشته باشند را در نوجوانی نیز ادامه دهند به این معناست که بزرگ شدن فرزند خود را به رسمیت نمی شناسند و این بزرگترین مشکل را بین فرزندان و والدین به وجود می آورد.

چرا که فرزندان می کوشند ثابت کنند بزرگ شده اند اما والدین با مراقبت های بیش از حد مانع از تشکیل این هویت می شوند.

راه حل
پذیرفتن استقلال به معنای قطع ارتباط والدین با نوجوان نیست. والدین باید یک رابطه قوی عاطفی را ایجاد کنند و در عین احترام به استقلال نوجوان، او را برای ورود به اجتماع آماده کنند؛ آموزش های لازم را برای مستقل شدن را به او بدهند و او را در طی کردن این مرحله و رسیدن به استقلال کامل، یاری کنند.

 

کنجکاوی نوجوانان
دوره نوجوانی سرشار از کنجکاوی و غرور است. نوجوان دوست دارد موارد مهمی را تجربه کند و والدین نیز به دلیل نگرانی و کم بودن تجربه، نوجوان را از برخی کارها منع می کنند.

در برخی موارد نوجوان یا جوان دوست دارد زندگی مستقل قبل از ازدواجی داشته باشد و یا می خواهد استقلال مالی زودتر از موعد را داشته باشد.

راه حل
والدین باید با نوجوان خود به صورت دوستانه صحبت کنند و دلایل خود را به صورت منطقی بیان کنند. جوانب این تصمیم نوجوان را با او بررسی کنند و زوایای دیگر این مساله را بررسی کنند تا نوجوان با چشمی باز بتواند تصمیم بگیرد که می خواهد این کار را انجام دهد یا نه.

والدین می توانند در این کار از نظرات و راهکارهای یک روان شناس و یا مشاور کمک بگیرند.

تفاوت نسل ها
عمده ترین ریشه مشکلات نوجوانان و والدین تفاوت نسل ها است و مشکلات دیگر نیز از این گزینه ناشی می شود.

والدین و نوجوانان هر کدام به نسلی متفاوت تعلق دارند، بنابراین نمی توانند حرف های همدیگر را درک کنند.

راه حل
راه حل مشکل تفاوت در نسل ها، ارتباط موثر است. باید والدین و نوجوانان بتوانند ارتباط موثری را برقرار کنند.

برای این کار از یک مشاور می توانید کمک بگیرید تا یک ارتباط باز و توام با محبت را با نوجوانتان برقرار کنید.

 

همراهی نکردنِ والدین در مهمانی ها و مسافرت ها
والدین شکایت دارند که فرزندشان بعد از 11 سالگی، آن ها را در مهمانی ها و دورهمی ها همراهی نمی کند؛ او در این سن به مهمانی ها نمی آید و بیشتر دوست دارد با دوستانش وقت بگذراند یا دوست دارد تنها در خانه بماند و فیلم ببیند.

والدین نمی توانند او را تنها بگذراند چرا که نگرانند و نمی دانند او با چه فعالیتی خود را سرگرم خواهد کرد؟ با چه دوستانی ارتباط خواهد داشت؟!

راه حل
اگر نوجوان می گوید نمی خواهد با شما به مهمانی بیاید، به نظر او احترام بگذارید، اما او را تنها نگذارید. اگر می خواهد با دوستانش باشد از او بخواهید آن ها را به شما معرفی کند و همچنین جایی که برای تفریح در نظر گرفته است را بشناسید.

اگر دوست دارد با دوستان خود مسافرت کند او را به همراه دوستانش در اردوهای دانش آموزی ثبت نام کنید. در این صورت هم او طعم استقلال را می چشد و رشد می کند و هم شما خیال آسوده ای دارید.

نوجوانتان رفیق ناباب دارد
یکی از بیشترین ترس های والدین، ترس از معاشرت نوجوانشان با افراد نامناسب است. در این دوران نوجوانان علاقه دارند با دوستان خود بیشتر معاشرت کنند.

والدین باید نظارت کافی (نه کنترل) را بر روی فرزند خود داشته باشند و از ایجاد شدن این قبیل دوستی ها با نوجوانشان جلوگیری کنند، چرا که پس از آن، به سختی می توان این دوستی ها را بر هم زد.

راه حل
اگر فهمیدید نوجوان شما با فرد نامناسب دوست شده است، این موارد را به کار بگیرید:

از او نخواهید دوستی خود را با این فرد قطع کند؛ در این برهه اصلا فایده ندارد و در صورتی که اصرار کنید رابطه دوستی با این فرد قوی تر می شود.
نباید جملاتی مانند “با این دوستت حرف نزن” را استفاده کنید. بلکه روش درست تر آن است که رفتار ناپسند این فرد را تقبیح کنید. برای مثال به او بگویید “نوع پوشیدن دوستت را دوست ندارم".
باید هوشمندانه رفتار کنید نه تهاجمی، تا رفتار شما اثربخش باشد.
از فرد دیگری کمک بخواهید تا با نوجوانتان صحبت کند و او را راهنمایی کند. این فرد چون مورد اعتماد او است، نوجوانتان حرف هایش را به او خواهد گفت و از او حرف شنوی خواهد داشت. سعی نکنید این رازها را بدانید تا اعتماد بین شما و نوجوانتان حفظ شود.
با دوستان او آشنا شوید از او بخواهید آن ها را به منزل شما دعوت کند تا بهتر آن ها را بشناسید. به کلیات توجه کنید و سعی نکنید از جزئیات سر در بیاورید چرا که ارتباطتان با نوجوانتان خراب می شود.
در نظر داشته باشید که نوجوانان دوستانشان را خودشان انتخاب می کنند. هوشمندانه عمل کنید و به صورت غیر مستقیم بر انتخاب های فرزند خود تاثیر بگذارید.

فرزندم ارتباطات ناسالم دارد
یکی دیگر از نگرانی ها والدین ارتباط فرزندشان با جنس مخالف یا جذب شدن فرزند به سمت سایت های غیراخلاقی است.

راه حل
با فرزندتان صحبت کنید و از عشق و علاقه واقعی برای او بگویید و نسبت به خطرات روابط خارج از چارچوب و سایت های غیراخلاقی او را آگاه کنید. اگر فرزندتان دوستان خوب و تفریحات سالم داشته باشد هرگز به سمت فیلم های غیراخلاقی نخواهد رفت.

اعتیاد به اینترنت
ممکن است فرزندتان وقت زیادی را پای شبکه های اجتماعی و اینترنت بگذارد و به هیچ کاری نرسد. بیشتر نوجوانان علاقه به شبکه های اینترنتی دارند و با بازی های رایانه ای خود را سرگرم می کنند که این بسیار عادی است و جای نگرانی ندارد، اما برای کم کردن تاثیرات بد آن می توانید اقداماتی را انجام بدهید.

راه حل
با او صحبت کنید. اگر تاثیری نداشت از راهکارهایی که یک روانشناس به شما ارائه می دهد استفاده کنید. او را از خطرهای فضای مجازی آگاه کنید و به او بگویید هر چه را در فضای مجازی می بیند نباید باور کند و این را بداند که باید از اطلاعات شخصی خود در برابر این افراد محافظت کند.

به او مدیریت زمان یاد بدهید تا به موقع از پای بازی های رایانه ای بلند شود و زمان بسیار زیادی را برای این موارد صرف نکند.

 

 

 نظر دهید »

تاثیر دعوای والدین بر کودکان

01 آذر 1405 توسط avije danesh

همه می دانیم مشاجره و دعوای والدین در حضور کودکان تاثیر بدی دارد. اما این دعوا چه عواقبی دارد؟ ترسی که هنگام دعوای والدین بر جان کودک می نشیند، چه مشکلاتی برای او ایجاد می کند؟

از شما دعوت می کنیم در ادامه مطلب با مرکز مشاوره هم اندیشان همراه باشید تا به این سوالات پاسخ دهیم و از تاثیرات مخرب دعوای والدین بر کودکان برایتان بگوییم.

در مرکز مشاوره هم‌ اندیشان، مشاور خانواده حضوری تهران فرصتی است تا زوجین و اعضای خانواده در فضایی امن و تخصصی، مشکلات و اختلافات خود را با کمک مشاور بررسی کنند.

تاثیر منفی دعوای والدین در حضور کودکش
در بسیاری از موارد وقتی زن و شوهر با هم دعوا می کنند، فرزندان را نادیده می گیرند و فکر می کنند کودکان متوجه چنین مسائلی نمی شوند؛ غافل از این که کودک تاثیرات بسیار مخربی از این دعوا می گیرد.

تحقیقات نشان داده حتی نوزادان نیز متوجه دعوای والدینشان با هم می شوند.

در ادامه مطلب به توضیح این تاثیرات منفی می پردازیم.

1- ایجاد اضطراب در کودک
والدین، نقطه امن و تکیه گاه کودکان هستند و کودکان هنگام نا امنی به آنها پناه می برند. اما هنگامی که در خانواده مابین والدین دعوایی صورت بگیرد، آنها خود منشا نا امنی برای کودک می شوند و او را دچار مشکلات روحی مانند اضطراب می کنند.

کودکانی که دعوای والدین را مشاهده می کنند، سلامت روانشان در معرض خطر قرار می گیرد و نوعی اضطراب، پریشانی و ناامنی را تجربه می کنند. در آینده میزان عزت نفس کودکانی که این تجربه را داشته اند، پایین خواهد بود.

2- یاد گرفتن دعوا به عنوان راه حل مشکلات
والدینی که از حل مشکلات خود عاجز هستند و به دعوا و مشاجره پناه می آورند، برای کودکان خود بدآموزی دارند. کودک دعوا کردن را به عنوان یک راه حل یاد خواهد گرفت و در مواجهه با مشکلات همیشه دعوا و پرخاش خواهد کرد.

 

3- به خطر افتادن سلامتی
به خطر افتادن سلامتی کودک، یکی از عواقبی است که دعوای والدین آن را ایجاد می کند. کودکی که دعوای والدین را مشاهده می کند، برای رسیدن به آرامش، به خوردن پناه می آورد و دچار پرخوری عصبی یا حتی کم خوری شده که در اثر آن دچار مشکلات معده و گوارش می شود.

خواب کودک نیز می تواند از این مسئله تاثیر بپذیرد و دچار مشکلاتی چون کابوس، کم خوابی، پر خوابی و .. شود.

در مواردی که این دعوا حالت شدیدی به خود می گیرد، مانند کتک کاری با سلاح های سرد یا قتل، کودک دچار مشکلات شدیدی مانند فوبیا می شود.

4- لطمه شدید عزت نفس
مشاهده خشونت خانگی، باعث می شود کودک احساساتی نظیر درماندگی، بی لیاقتی، احساس شرم و گناه را تجربه کند. این احساسات تصویر کودک از خودش را خدشه دار کرده و او را دچار تله های روانی از قبیل تله نقص و شرم می کند.

کودکی که عزت نفس لطمه خورده ای دارد، در بزرگسالی در روابط شخصی و زندگی حرفه ای دچار مشکل می شود. حتی ممکن است برای حفظ شریک عاطفی خود هر گونه بدرفتاری را تحمل کند یا در محیط کار زیر بار هر گونه ظلمی برود و همیشه ترس از دست دادن موقعیت های زندگیش را دارد.

5- مشکلات تمرکز و تحصیلی
کودکانی که دعوای والدین را مشاهده می کنند، نمی توانند به خوبی بر روی درس خود تمرکز کنند. کودکی که شاهد دعوای والدین خود بود تا حداقل دو روز فکرش درگیر این مسئله خواهد بود و همواره احساس ترس و ناامنی خواهد کرد.بدیهی است که این کودک نمی تواند در کلاس به خوبی تمرکز کند.

مطالعات نشان داده در خانواده هایی با دعوا و اختلاف بالا، احتمال ترک تحصیل فرزندان در دبیرستان بسیار بالا می رود.

 

6- کاهش توانایی های ذهنی
احساس نا امنی و استرسی که مشاهده خشونت خانگی در کودکان ایجاد می کند، باعث می شود عملکرد شناختی کودک با مشکل مواجه شود.

این کودکان غالبا در تنظیم احساسات خود درمانده هستند؛ گاهی بسیار خشمگین می شوند و نمی توانند خود را کنترل کنند و واکنش های معقولی از خود نشان دهند. علاوه بر آن قادر به حل سریع مشکلات خود نیز نیستند.

7- نگاه منفی به زندگی
کودکانی که در خانواده هایی با درگیری بالا رشد می کنند، دیدگاه ها و افکار منفی در مورد زندگی و خانواده و خودشان خواهند داشت.

نتایج تحقیقات نشان داده است کودکانی که شاهد دعوای والدین هستند، اعتماد به نفس پایینی دارند.

8- روی آوردن به مصرف مواد مخدر
در خانواده هایی که والدین در آن بسیار دعوا می کنند و ناامنی بالا است، کودکان با احتمال بالایی به مصرف سیگار، الکل یا مواد مخدر روی می آورند.

 

علایم تاثیر مشاهده دعوای والدین در کودک
با دیدن مشاجره والدین گریه می کند، یا کاملا ساکت هستند و وحشت زده نگاه می کند.
برای جلب توجه، کارهای عجیبی می کند.
نامطمئن صحبت می کند.
رفتارهای غیرعادی از خود نشان می دهد.
هشدارهای مهم در هنگام بحث و دعوای والدین در حضور کودک
در حضور فرزندانتان هرگز از کلمات زشت را استفاده نکنید؛ هرگز دعوا را به سمت خشونت های فیزیکی و کتک کاری نکشانید.
اختلاف نظرها را با احترام حل کنید نه با بی احترامی
بر سر همدیگر فریاد نکشید؛ اینکار کودک را می ترساند.
اگر حرفی دارید با آرامش و با دلایل قانع کنده آن را بر زبان بیاورید و سعی کنید گفتگوی شما سمت و سوی دعوا به خود نگیرد.
مهارت ارتباطی و بحث کردن بالغانه را یاد بگیرید تا به کودک نیز آن را از شما یاد بگیرد.
کودک را وارد مشاجره نکرده و او را وادار نکنید تا از شما طرفداری کند. این روان کودک را تکه تکه می کند. او از این که نمی تواند باعث پایان دادن دعوای والدین خود شود احساس درماندگی می کند.
از کودکتان نخواهید بین شما قضاوت کند یا حرف شما را به همسر شما برساند.
اختلافات مربوط به شیوه فرزند پروری را در حضور کودکان خود مطرح نکنید.
موارد رعایتی والدین پس از دعوا
اگر ناخواسته در حضور کودک خود دعوا کردید، به موارد زیر دقت کرده و آنها را انجام دهید:

به کودک خود اطمینان دهید که این مشاجره به معنای جدایی شما و همسرتان نیست. به او بگویید که مادرش یا پدرش را دوست دارید.
اگر کنترل خود را در دعوا از دست داده اید، باید از همسر خود عذرخواهی کنید. اینکار شما به کودکتان یاد می دهد که دعوا راه حل مشکلات نیست.
در مورد خانواده همسرتان بد صحبت نکنید.
بپذیرید که اختلاف در خانواده ها وجود دارد و یاد بگیرید این اختلاف و مشکلات خانوادگی را با روش های دوستانه حل کنید. دعوای شما بر دیدگاه فرزندتان در مورد زندگی مشترک و سایر مسائل تاثیر زیادی می گذارد.

 

 نظر دهید »

رفتار درست با کودک پرخاشگر

01 آذر 1405 توسط avije danesh

کودک پرخاشگر همیشه والدین خود را دچار نگرانی می کند.

پدر و مادری را تصور کنید که در یک مهمانی بزرگ با پرخاشگری فرزند خود مواجه می شوند، به طوری که نمی توانند او را آرام کنند. در این گونه موارد چه باید کرد؟ چگونه کودکی را که در حال پرخاش است آرام کنیم؟ در ادامه این مقاله به این سوالات پاسخ می دهیم.

از شما دعوت می کنیم برای کسب اطلاعات بیشتر با مرکز مشاوره هم اندیشان همراه بارفتار درست با کودک پرخاشگر شید.

در مرکز مشاوره هم‌ اندیشان، مشاور خانواده حضوری تهران فرصتی است تا زوجین و اعضای خانواده در فضایی امن و تخصصی، مشکلات و اختلافات خود را با کمک مشاور بررسی کنند.

چرا کودک پرخاش می کند؟
پرخاشگری کودکان دلایل زیادی می تواند داشته باشد. در برخی موارد دلیل پرخاش کودکان این است که می خواهند چیزی را بدست بیاورند، اما نمی توانند. پرخاش، جواب درماندگی کودک به این رویداد است.

همچنین در بسیاری از موارد کودک خشم فرو خورده ای دارد که در زمانی دیگر آن را بروز می دهد. یا مثلا زمانی که کودک خود مورد پرخاش و بدرفتاری قرار گرفته و نتوانسته ناراحتی خود را بروز دهد، رفتار پرخاشگرانه را از خود بروز می دهد.

در برخی موارد شاید پرخاشگری پاسخی به بی توجهی والدین است و کودکی که پرخاش می کند، مستاصل از بی توجهی والدین، می خواهد با پرخاش توجه و محبت آنها را به خود جلب کند.

پرخاش دلایلی ژنتیکی نیز می تواند داشته باشد؛ تحقیقات نشان می دهد کودکانی که والدین پرخاشگری دارند، در هنگام ناکامی به پرخاش روی می آورند.

 

روش های صحیح برخورد با کودک پرخاشگر
در ادامه روش هایی را بازگو می کنیم که می توانید با به کار بستن آنها، پرخاشگری کودک را کنترل کنید. لطفا مطالعه این روش ها را از دست ندهید.

1- دلیل پرخاش کودک را بیابید
سعی کنید دلیل پرخاشگری کودک را پیدا کنید. این بدان معنا نیست که پرخاشگری کاری منطقی است؛ بلکه دلیلی که در پشت این پرخاشگری وجود دارد می تواند به شما در از بین بردن پرخاشگری و ناراحتی کودک کمک کند.

2- به او بی توجهی نکنید
به عنوان والدین نباید به او بی توجهی کنید؛ بی توجهی بیشتر از هر چیزی باعث ادامه یافتن پرخاش می شود. می توانید ابتدا او را آرام کنید. این دریافت توجه به او آرامش خواهد داد.

به خاطر داشته باشید که همیشه این روش را به کار نبرید؛ چرا که کودک شرطی می شود و برای بدست آوردن توجه شما هر بار پرخاش خواهد کرد.

3- شما الگوی کودک خود هستید
یکی از بهترین راه هایی که می توانید رفتار پرخاشگرانه کودک را کنترل کنید، این است که الگوی خوبی برای او باشید. شما باید هنگام مواجهه با موقعیت های سخت، از پرخاش کردن اجتناب کنید و روشی درست برای حل مسئله خود در پیش بگیرید.

این رفتار درست شما به مرور زمان در کودک اثر گذاشته و باعث می شود او فردی آرام و مسئولیت پذیر بار بیاید، که در شرایط استرس زا، با آرامش و به درستی رفتار می کند.

4- به خودتان مسلط شوید
در برخی موارد رفتار کودک شما ممکن است بسیار بد و غیرقابل تحمل شود؛ در این گونه موارد هرگز نباید کنترل خود را از دست بدهید. چرا که ممکن است با این کار رفتار کودک بدتر شود.

کودکی که شما را مضطرب و نگران می بیند، از این اضطراب شما تاثیر پذیرفته و رفتار بدتری را از خود بروز می دهد. شما باید آرامش روان خود را حفظ کنید و در مقابل خواسته های کودک تسلیم نشوید.

کودک باید بداند شما تصمیم گیرنده هستید؛ اما به نظرات او احترام می گذارید؛ باید با کودکتان با متانت و قاطعانه رفتار کنید.

 

5- هنگام پرخاشگری او، برخوردی سریع نشان دهید
در مواقعی که کودک رفتار پرخاشگرانه ای دارد، باید پاسخ سریع و صریحی از خود نشان دهید. این پاسخ باید به گونه ای باشد که او متوجه شود کار اشتباهی از او سر زده است.

وقتی کودک پرخاش می کند، باید او را به طور هوشمندانه ای متوجه عواقب کارش بکنید تا این رفتار را دیگر تکرار نکند. برای مثال اگر دوست یا همکلاسی خود را کتک زده است، او را از دوستانش جدا کنید و در یک محیط امن کمی تنها بگذارید، تا متوجه شود تا وقتی که چنین رفتاری از او سر بزند نمی تواند با دوستانش بازی کند.

6- اظهار همدلی کنید
ممکن است در مقابل رفتار های پرخاشگرانه کودک خود احساس درماندگی کنید. این را بدانید که با همدلی به موقع می توانید رفتار بد او را کنترل کنید.

برای مثال فرض کنید او یک اسباب بازی می خواهد و شما نمی توانید در آن لحظه آن را بخرید؛ در این گونه مواقع به او بگویید “عزیزم درک می کنم اونو می خوای، اما الان نمی تونیم بخریمش، ولی می تونیم دفعه بعد بخریمش”

در این صورت او متوجه می شود که برای او و احساساتش احترام می گذارید؛ اما تصمیم گیرنده نهایی شما هستید.

7- در برخورد با او قوانین مشخصی داشته باشید
برخورد شما با کودک باید به گونه ای باشد که او هنگام پرخاش بداند که رفتارش چه پیامدی دارد. باید این قوانین در تمامی محیط ها رعایت کنید تا بداند نتیجه رفتارش در تمامی محیط ها یکی است.

8- او را آگاه کنید
در مواقعی که کودک آرام شده است، با او صحبت کنید و نتایجی که پرخاش می تواند برای او داشته باشد را برشمارید و راه درست و رفتار صحیح را به او یاد بدهید.

این کار باعث می شود او بتواند به خوبی رفتارهایش را کنترل کند.

 

9- به او در شناخت احساسات و ابراز صحیحی آن کمک کنید
به کودک خود یاد بدهید احساسات خود را شناسایی کند و در مواقع عصبانیت آنها را درست بیان کند. برای مثال هنگام عصبانیت به جای آن که پرخاش کند، بگوید “من عصبانی هستم چون وسایل منو ازم گرفتی”

سعی کنید وقتی کودکتان عصبانی است، او را به چیزی اجبار نکنید. اگر نتوانست پرخاش خود را کنترل کند، راه های دیگری را امتحان کنید.

10- کنترل اوضاع را بدست بگیرید
او را از محلی که محرک خشم در آن جا وجود دارد دور کنید. با این کار به او فرصت می دهید تا به دور از عوامل ایجاد کننده خشم، دقایقی آرام شود.

11- در زمان هایی دیگر او را تحسین کنید
کودک را بابت کارهایی که در زمان آرامشش انجام می دهد تحسین کنید. برای مثال زمانی را که با هم سن و سالانش به خوبی رفتار می کند، یا نوبت را رعایت می کند و… به او بگویید که چقدر از رفتار خوبش خوشحالید و به او افتخار می کنید و دلیل این تحسین را به او بگویید.

12- از یک روانشناس کودک کمک بخواهید
در برخی موارد کودک شما بیش از حد پرخاشگری می کند، طوری که نمی توانید او را آرام کنید. در این گونه موارد با یک روانشناس کودک مشورت کنید تا دلیل این رفتارهای او را پیدا کند.

در این راستا می توانید با روانشناسان کودک مرکز مشاوره هم اندیشان برای دریافت خدمات روانشناسی کودک تماس بگیرید. روانشناسان این مجموعه به شما راه های مقابله با کودک پرخاشگر را یاد می دهند و شما را به درستی راهنمایی می کنند.

 

 

 نظر دهید »

اختلال دلبستگی واکنشی چیست؟

01 آذر 1405 توسط avije danesh

کوچک ترین رفتاری که در اعمال کودکان مشاهده می شود، نشانگر روحیات، احساسات و سلامت آن ها می باشد. برخی از این رفتارها، نشانه هایی از وجود اختلالات روانی در کودک را نشان می دهند.

برای مثال اگر کودکی پرخاشگر و سرکش باشد و بدون توجه به والدین خود، رفتاری نامناسب با دیگر افراد داشته باشد، ممکن است به اختلال دلبستگی مبتلا باشد.

در صورت مشاهده علایم دلبستگی در کودک خود، برای جلوگیری از عواقب جبران ناپذیر، این اختلال بایستی توسط پزشک تشخیص داده شود و کودک برای بهبود تحت درمان قرار بگیرد.

از شما دعوت می کنیم در ادامه مطلب با مرکز مشاوره هم اندیشان همراه باشید تا به بررسی اختلال دلبستگی واکنشی در کودکان بپردازیم.

در مرکز مشاوره هم‌ اندیشان، مشاور خانواده حضوری تهران فرصتی است تا زوجین و اعضای خانواده در فضایی امن و تخصصی، مشکلات و اختلافات خود را با کمک مشاور بررسی کنند.

منظور از اختلال دلبستگی واکنشی در کودکان چیست؟
اختلال دلبستگی واکنشی (Reactive attachment disorder)، از اختلالات عاطفی و روانی شدید است که کودکان را تحت تاثیر قرار می دهد.

در واقع هنگامی این اختلال اتفاق می افتد، که نیازهای اولیه کودک برای راحتی و با محبت برآورده نشود و او نتواند پیوند عاطفی سالمی را بین خود و مراقبان اصلی خود (والدین) برقرار کند.

اختلال دلبستگی واکنشی می تواند خود را به دو صورت بروز دهد. در نوع اول می تواند کودک را از برقراری روابط اجتماعی با دیگران باز دارد و در نوع دوم می تواند باعث شود که کودک بیش از حد به دنبال جلب توجه باشد.

این اختلال ممکن است از همان ابتدای نوزادی رخ دهد، اما تشخیص آن تا زمانی که سن کودک به حداقل 5 سال نرسد امکان پذیر نمی باشد.

چگونه اختلال دلبستگی واکنشی برای کودک اتفاق می ‌افتد؟
محیط و شرایطی که کودک در آن رشد می کند، بر سلامت جسمی و روانی او تاثیر می گذارد. هنگامی که به نیازهای اساسی کودک پاسخ داده نشود و به صورت مداوم مورد بی توجهی قرار بگیرد، دیگر نمی تواند در محیطی که زندگی می کند احساس امنیت داشته باشد.

در واقع اگر سطح مناسبی از مراقبت و محبت برای کودک مهیا نشود، احتمال رخ دادن اختلال دلبستگی واکنشی در کودک به وجود می آید. این اختلال بیشتر در کودکانی مشاهده می شود که به مدت طولانی از والدین خود دور بوده‌اند یا بخش زیادی از زندگی خود را در پرورشگاه گذرانده اند.

همچنین کودکانی که دارای مادری با روحیه افسرده خویی هستند یا والدینی با مشکلات روانی شدید داشته باشند نیز در معرض این اختلال قرار می گیرند.

 

10 نشانه که اختلال دلبستگی واکنشی را در کودک شما نشان می دهد!
کودکانی که به اختلال دلبستگی واکنشی دچار شده اند، نسبت به دیگر کودکان هم دوره خود، رفتارهای متفاوتی بروز می دهند. برخی از این رفتارها، علائم این اختلال بوده و هشداری برای والدین آنها محسوب می شود.

این 10 نشانه عبارتند از:

بی حالی و ظاهری غمگین
شکست در لبخند زدن یا عدم توانایی آن
کناره گیری بدون دلیل
ترس و تحریک پذیری
بیزاری از لمس و محبت فیزیکی به خصوص نسبت به مراقبین خود
ابراز خشم، عصبانی بودن، سرکش و نافرمانی کودک
عدم نشان دادن احساساتی همچون پشیمانی یا احساس گناه
هیچ تفاوتی برای مراقبین خود با دیگر افراد قائل نمی شوند. (این کودکان به افراد غریبه بیشتر تمایل نشان می دهند.)
عدم رفتار مورد انتظار هنگام تعامل با دیگران
تمایل به رفتار کردن کمتر از سن خود و جلب توجه از راه های عجیب و خطرناک
چگونه می توان اختلال دلبستگی واکنشی را در کودک تشخیص داد؟
هنگامی که نشانه های اختلال دلبستگی واکنشی را در کودک خود مشاهده کردید، زمان آن است که به پزشک یا مشاور جهت تشخیص اصلی و درمان آن مراجعه کنید.

پزشک ممکن است از طریق پرسش هایی از رفتارهای کودک و همچنین الگوهای رفتاری والدین، وضعیت کودک را ارزیابی کند.

برای تشخیص دقیق، تمامی رفتارهای سابق کودک مورد بررسی قرار می گیرد. همچنین پزشک در این مرحله بایستی به علائم اختلال طیف اوتیسم که در ظاهر شباهت زیادی با اختلال دلبستگی واکنشی دارد، توجه کند و وجود یا عدم وجود آن را تایید کند.

 

راه و نحوه درمان کودک مبتلا به اختلال دلبستگی واکنشی در کودکان چیست؟
درمان اختلالات دلبستگی واکنشی (Reactive attachment disorder) با هدف ترمیم یا ایجاد روابط خانوادگی سالم از نظر عاطفی بین کودک و والدین آن انجام می شود و بر تقویت این پیوندها متمرکز است.

در روش درمان این اختلال علاوه بر کودک، والدین او هم از برنامه های درمانی بهره مند می شوند تا به بهبود کودک کمک کنند.

روش درمان اختلال دلبستگی واکنشی شامل برنامه های زیر می شود:

روان درمانی (مشاوره)
درمانگران برای شناخت بیشتر کودک، توجه به نشانه ها و علت یابی این اختلال ممکن است به صورت جداگانه یا ترکیبی با کودک و والدین آن ملاقات کنند. آنها سعی می کنند از طرق مختلف الگوی رفتاری مشکل ساز در کودک را شناسایی کرده و در تغییر آن به کودک کمک کنند.

خانواده درمانی
این درمان شامل همکاری با والدین کودک می شود و راهی برای ایجاد روابط سالم بین آن ها و کودک به شمار می رود. خانواده درمانی اغلب به فعالیت های سرگرم کننده و پاداش دهنده که پیوند دلبستگی را تقویت می کند، متمرکز است و همچنین به درک بیشتر والدین و رفتار مناسب آن ها برای بهبود کودک کمک می کند.

مداخله مهارت های اجتماعی
در این برنامه به روابط اجتماعی کودک می پردازند و به آن شیوه تعامل مناسب در محیط های اجتماعی با دیگر کودکان هم سن و سال خود را می آموزند. معمولا در این درمان با نقش دادن والدین مهارت های اجتماعی را به کودک یاد می دهند.

آموزش ویژه
در صورتی که کودکی واجد شرایط باشد و از اختلال کمتری برخوردار باشد، تمامی این برنامه ها به همراه دیگر آموزش مهارت ها موجب موفقیت و رشد در تحصیل و زندگی اجتماعی وی می شوند.

کلاس های مهارت های فرزند پروری
در این کلاس ها والدین را با تمامی خصوصیات کودکان مبتلا به اختلال دلبستگی واکنشی آشنا می کنند و راه های موثرتری را برای مدیریت در هنگام مواجه شدن با چالش های فرزندانشان آموزش می دهند.

 

چرا باید اختلال دلبستگی واکنشی در کودکان را جدی گرفت؟
اختلال دلبستگی در کودکان می تواند بدون درمان، تا چندین سال همراه آن ها باشد و عواقب جبران ناپذیری را در زندگی کودک بر جای بگذارد. این اختلال می تواند موجب سردی کودک شده و موجب بروز رفتارهای ظالمانه کودک با افراد و حیوانات شود.

تجربه مسائل دلبستگی می تواند بر توانایی او در بیان احساسات خود، ایجاد اعتماد و امنیت، ایجاد روابط معنادار یا به طور کلی بر برقراری ارتباطات اجتماعی کودک در آینده تاثیر بگذارد.

همچنین از دیگر عوارض این اختلال می توان به تاخیر در رشد فیزیکی، تاخیر در نقاط عطف رشد و مواجه شدن کودک با مشکلات عاطفی همچون افسردگی و اضطراب، سوء مصرف و وابستگی به مواد مخدر و الکل و… اشاره کرد.

چه کار کنیم تا کودکمان دچار اختلال دلبستگی واکنشی نشود؟
با این که اختلال دلبستگی واکنشی، جزء بیماری های نادر به شمار می رود و نمی توان با قطعیت روش هایی را برای پیشگیری از آن توصیه کرد، اما ممکن است راه های برای کاهش خطر ابتلا کودک به آن وجود داشته باشد.

لازمه جلوگیری از این اختلال جدی، فراهم کردن محیطی با ثبات و امن برای کودک می باشد که در آن به حداقل نیازهای اساسی و عاطفی آن توجه شود.

برخی از این توصیه برای والدین به شرح زیر می باشند:

به احساسات کودک نظیر اندوه و شادی توجه کنید.
با بازی کردن، صحبت کردن، تماس چشمی و لبخند زدن به صورت فعال با کودک خود ارتباط برقرار کنید.
از کودک پشتیبانی کنید و به او در کنار خود احساس امنیت بدهید.
تعامل گرم و محبت آمیزی با کودک خود داشته باشید و از در آغوش گرفتن آن غافل نشوید.

اهمیت تشخیص و درمان اختلال دلبستگی واکنشی در کودکان

 نظر دهید »
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • ...
  • 6
  • ...
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • ...
  • 340
آذر 1405
شن یک دو سه چهار پنج جم
 << <   > >>
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30        

مشاوره تلفنی آویژه

جستجو

موضوعات

  • همه
  • استخدام
  • امریه سربازی
  • بدون موضوع
  • مشاوره تحصیلی
  • مشاوره خانواده
  • مشاوره نظام وظیفه
  • معافیت سربازی
  • معافیت پزشکی
  • معافیت کفالت مادر
  • معافیت کفالت پدر

فیدهای XML

  • RSS 2.0: مطالب, نظرات
  • Atom: مطالب, نظرات
  • RDF: مطالب, نظرات
  • RSS 0.92: مطالب, نظرات
  • _sitemap: مطالب, نظرات
RSS چیست؟
  • کوثربلاگ سرویس وبلاگ نویسی بانوان
  • تماس