مشاوره تلفنی آویژه

به عنوان یک مشاور و روانشناس، افراد زیادی را دیده ام که نگران تغییرات در علاقه جنسی خود هستند. میل جنسی بخش طبیعی و مهمی از زندگی هر فرد است. این میل به ایجاد لذت و صمیمیت در رابطه کمک می کند و برای سلامت روان و جسم نیز مهم است.

اما میل جنسی همیشه ثابت نیست. گاهی زیاد می شود و گاهی کاهش پیدا می کند. آشنایی با انواع میل جنسی و عوامل موثر بر آن، به ما کمک می کند رابطه سالم تری با خود و شریک زندگی مان داشته باشیم.

بسیاری از مراجعان می پرسند: علت کاهش میل جنسی چیست؟ دلایل مختلفی در این موضوع نقش دارند:

استرس
مشکلات جسمی
تغییرات هورمونی
مسائل عاطفی
شناخت علل کاهش میل جنسی، اولین گام برای بازگرداندن رضایت به رابطه می باشد. اگر شما یا همسرتان با این مشکل روبه رو هستید، مشاوران ما در مرکز مشاوره روانشناسی آویژه آماده اند تا به شما کمک کنند.

مرکز مشاوره خانواده آویژه با همراهی مشاوران و روانشناسان متخصص، تلاش می‌کند راهکارهایی علمی، کاربردی و قابل اعتماد برای حل چالش‌های فردی، خانوادگی و تربیتی ارائه دهد.

اگر به دنبال آگاهی بیشتر و تصمیمی آگاهانه‌تر برای آرامش خود و خانواده‌تان هستید، با ما همراه باشید.

میل جنسی چیست؟
میل جنسی یا لیبیدو (Libido) یکی از نیازهای اساسی انسان است که تحت تأثیر عوامل مختلفی قرار دارد. وقتی این میل کاهش پیدا می‌کند، فرد ممکن است دچار مشکلات عاطفی، زناشویی و حتی روانی شود. به همین دلیل، شناخت علل کاهش میل جنسی اهمیت زیادی دارد.

طیف شدت میل جنسی در افراد
میل جنسی یکسان نیست و در هر فرد شدت متفاوتی دارد. این طیف معمولاً شامل مراحل زیر است:

بیزاری یا گریز از رابطه جنسی
بی‌ میلی و کاهش علاقه
بی‌ تفاوتی نسبت به رابطه جنسی
علاقه و تمایل معمولی
نیاز جنسی متعادل
اشتیاق شدید یا شهوت
کاهش میل جنسی می‌ تواند باعث شود فرد از حالت طبیعی خود (علاقه و نیاز) به سمت بی‌ میلی یا بی‌ تفاوتی حرکت کند.

سه عامل اصلی مؤثر بر میل جنسی
برای درک بهتر علل کاهش میل جنسی باید سه بُعد اصلی آن را بشناسیم:

رانه (Drive): جنبه‌ زیستی و فیزیولوژیکی میل جنسی که تحت تأثیر هورمون‌ ها، عملکرد مغز و سلامت جسمی است.

انگیزه (Motivation): بخش روانی و فردی که شامل هیجانات، اعتماد به نفس و کیفیت رابطه عاطفی می‌شود.

تمایل یا خواسته (Desire): بعد اجتماعی و فرهنگی میل جنسی که تحت تأثیر باورها، ارزش‌ها و شرایط محیطی قرار دارد.

هرگونه اختلال یا تغییر در این سه مؤلفه می‌تواند به‌ عنوان یکی از علل اصلی کاهش میل جنسی شناخته شود.

می‌خوای نکات مهم رو بدونی؟ ✨ همین حالا روی لینک مشاوره خانواده کلیک کن!

دلایل کاهش میل جنسی
کاهش میل جنسی می تواند به عوامل مختلفی بستگی داشته باشد. خصوصا وضعیت جسمی و روانی، سن، روابط و سطح استرس می توانند در کاهش میل جنسی موثر باشند.

شرایط سلامت جسمانی:
برخی بیماری ها می توانند میل جنسی را کاهش دهند. در ادامه به بیماری هایی که میل جنسی را کاهش می دهند اشاره می کنیم:

سرطان
بیماری مزمن کلیه
درد مزمن
دیابت
سردردهای مزمن
بیماری قلبی
فشار خون بالا
افزایش سطح هورمون پرولاکتین
آرتریت روماتوئید
کم کاری تیروئید
سلامت روان:
مسائل روانی و استرس های زندگی نیز می توانند میل جنسی را کاهش دهند، از جمله:

مشکلات رابطه ای، مثل کمبود اعتماد یا نزدیکی عاطفی
استرس کاری، خانوادگی یا روزمره
افسردگی، اعتماد به نفس پایین، احساس ناامیدی یا خستگی جسمی
اضطراب که باعث افزایش هورمون های استرس و کاهش میل جنسی می شود
تجربه سوءاستفاده یا آسیب جنسی در گذشته
علل دیگر کاهش میل جنسی:
🚫داروها:

برخی داروها مانند ضد افسردگی ها، داروهای ضد روان پریشی، داروهای شیمی درمانی و داروهای فشار خون می توانند میل جنسی را کاهش دهند.

🚫الکل، سیگار و مواد مخدر:

مصرف بیش از حد الکل یا استفاده نادرست از مواد مخدر می تواند میل جنسی را کاهش دهد. سیگار می تواند سطح تستوسترون را کاهش دهد و میل جنسی را کم کند.

🚫فعالیت بدنی:

ورزش بیش از حد یا کم تحرکی هر دو می توانند باعث کاهش میل جنسی شوند.

علل کاهش میل جنسی در زنان
کاهش میل جنسی در زنان یکی از مشکلات رایج است که در علم پزشکی به آن اختلال علاقه جنسی زنان یا اختلال برانگیختگی جنسی زنان گفته می‌شود. این اختلال می‌تواند به دلایل مختلفی ایجاد شود و تأثیر زیادی بر کیفیت زندگی و روابط فردی زنان داشته باشد.

بسیاری از زنان ممکن است کاهش میل جنسی را به عنوان یک تغییر طبیعی در بدن خود، به ویژه در دوران افزایش سن، تجربه کنند و این موضوع را جدی نگیرند. اما اگر کاهش میل جنسی به حدی برسد که بر زندگی روزمره یا روابط زناشویی شما تأثیر بگذارد، حتماً باید برای مشاوره جنسی زنان اقدام کنید.

علل کاهش میل جنسی در زنان

علل کاهش میل جنسی در زنان می‌توانند متنوع و متفاوت باشند. برخی از مهم‌ترین دلایل کاهش میل جنسی عبارتند از:

یائسگی و پری‌ منوپوز:

در این دوران، کاهش سطح هورمون استروژن می‌تواند به طور مستقیم باعث کاهش میل جنسی شود.

مشکلات جنسی:

خشکی واژن، درد در هنگام رابطه یا مشکلات در رسیدن به لذت از جمله عواملی هستند که می‌توانند لذت جنسی را کاهش دهند و میل جنسی را پایین بیاورند.

بارداری، زایمان و شیردهی:
تغییرات هورمونی و فشار روانی در این دوران باعث کاهش میل جنسی می‌شود.

عفونت‌ ها:
مشکلاتی مانند عفونت‌ های قارچی یا عفونت‌ های دستگاه ادراری ممکن است باعث ایجاد ناراحتی در حین رابطه جنسی شده و در نتیجه میل جنسی زنان را کاهش دهند.

اختلالات سلامت تولید مثلی:
بیماری‌هایی مانند اندومتریوز، سندرم پیش از قاعدگی (PMS) یا سندرم تخمدان پلی‌کیستیک (PCOS) می‌توانند در کاهش میل جنسی نقش داشته باشند.

تأثیر روش‌ های جلوگیری از بارداری بر کاهش میل جنسی
برخی از روش‌های هورمونی جلوگیری از بارداری می‌توانند میل جنسی را کاهش دهند. این روش‌ ها شامل موارد زیر هستند:

قرص‌های ترکیبی (استروژن + پروژسترون)، حلقه‌های واژینال یا چسب ضد بارداری
قرص‌های پروژسترون تنها
ایمپلنت‌های ضد بارداری
تزریق دپو-پروورا®
این روش‌های هورمونی می‌توانند در برخی زنان باعث کاهش تمایل جنسی شوند، بنابراین مهم است که در انتخاب روش جلوگیری از بارداری به این نکته توجه کنید.

علائم رایج کاهش میل جنسی زنان شامل موارد زیر است:

کاهش یا نبود علاقه به فعالیت جنسی
کم یا نبود افکار و تخیلات جنسی
بی علاقگی به شروع رابطه جنسی
مشکل در لذت بردن از رابطه جنسی
نبود حس لذت یا تحریک حتی هنگام تحریک نواحی اندام
توجه:
این علائم در صورت مداوم بودن به مدت شش ماه یا بیشتر نیاز به بررسی پزشکی و درمان تخصصی دارند.

کاهش میل جنسی در مردان
کاهش میل جنسی در مردان مسئله‌ای رایج است و می‌تواند به دلایل گوناگون رخ دهد. مشکلاتی مانند اختلال رابطه (ناتوانی در حفظ یا به‌دست آوردن رابطه)، یا انزال زودرس و دیررس نه‌تنها بر رابطه جنسی تأثیر منفی می‌گذارند، بلکه می‌توانند موجب اضطراب و کاهش میل جنسی شوند.

نقش تستوسترون در میل جنسی مردان

تستوسترون، مهم‌ترین هورمون مردانه است که عمدتاً در بیضه‌ها تولید می‌شود و نقش کلیدی در سلامت مردان دارد. این هورمون مسئول موارد زیر است:

تولید اسپرم
ایجاد میل جنسی
رشد و بلوغ جنسی در نوجوانی
ساخت عضلات و حفظ قدرت بدنی
سلامت استخوان‌ها
عملکردهای شناختی و ذهنی
با افزایش سن، سطح تستوسترون به طور طبیعی کاهش پیدا می‌کند، اما افت شدید آن می‌تواند باعث کاهش چشمگیر میل جنسی شود. اگر چنین حالتی را تجربه کردید، مراجعه به پزشک ضروری است. پزشک می‌تواند با بررسی دقیق، درمان‌هایی مانند مکمل‌ها یا ژل‌های افزایش‌دهنده تستوسترون را پیشنهاد کند.

داروها و کاهش میل جنسی
برخی داروها با کاهش سطح تستوسترون می‌توانند بر میل جنسی اثر منفی بگذارند. بر اساس گزارش انجمن بین‌المللی پزشکی جنسی، این داروها شامل:

داروهای فشار خون
بعضی داروهای ضدافسردگی
درمان‌های شیمی‌درمانی یا رادیوتراپی سرطان
مسکن‌های اوپیوئیدی (مخدرها)
داروی ضد قارچ کتوکونازول
داروی سیمتیدین (برای سوزش سر دل و رفلاکس معده)
اگر همزمان با مصرف این داروها دچار کاهش میل جنسی شدید، باید با پزشک مشورت کنید. پزشک ممکن است داروی شما را تغییر دهد یا راهکار درمانی دیگری پیشنهاد کند.

مشکلات خواب و کاهش میل جنسی
اختلالات خواب یکی دیگر از عوامل مهم در کاهش میل جنسی مردان است. کیفیت پایین خواب می‌تواند به اختلال رابطه و کاهش سطح تستوسترون منجر شود. مشکلات رایجی که میل جنسی را تحت تأثیر قرار می‌دهند شامل:

آپنه انسدادی خواب
بی‌خوابی
اختلال ریتم شبانه‌روزی خواب
اختلال حرکات دوره‌ای اندام‌ها
نارکولپسی
تکرر ادرار در شب (نوکتوریا)
اگر علاوه بر کاهش میل جنسی، مشکلات خواب هم دارید، بهتر است با پزشک مشورت کنید. درمان مناسب اختلالات خواب می‌تواند تأثیر مثبتی بر میل جنسی شما بگذارد.

انواع میل جنسی
روانشناس و درمانگر جنسی برجسته استرالیا، ۱۰ نوع مختلف میل جنسی را معرفی کرده است. این انواع میل جنسی در درک خواسته‌ ها و انتظارات هر یک از شرکا بسیار مفید هستند و به شناخت بهتر یکدیگر کمک می کنند.

میل جنسی حسی
این افراد برایشان ارتباط عاطفی با شریک مهم‌ تر از خود رابطه جنسی است. آن ‌ها دوست دارند شریکشان هنگام نزدیکی احساس خوشحالی و عشق کند، حتی اگر عمل جنسی ساده باشد.

میل جنسی اروتیک
این افراد دوست دارند رابطه جنسی پرشور، متنوع و هیجان‌ انگیز باشد. بعضی‌ ها می توانند دوره ‌های رابطه ساده را تحمل کنند، اما عاشقان قوی اروتیک از رابطه جنسی کم‌ هیجان لذت زیادی نمی برند.

میل جنسی وابسته
این افراد برای مدیریت احساسات روزمره نیاز به رابطه جنسی دارند. اگر شریکشان همیشه در دسترس نباشد، ممکن است احساس کمبود عشق کنند.

میل جنسی واکنشی
این افراد از خوشحال کردن شریکشان در رابطه جنسی لذت می برند. بعضی ‌ها از دیدن خوشحالی شریک تحریک می شوند و برخی نیاز دارند شریکشان ابتدا تحریک شود تا خودشان برانگیخته شوند.

میل جنسی طلبکار

این افراد فکر می کنند حق دارند در رابطه جنسی هر چه می خواهند دریافت کنند. برخی تحت تأثیر تصورات جامعه هستند و برخی صرفاً انتظار دارند نیازهایشان برآورده شود.

میل جنسی اعتیادی
این افراد کنترل کمی روی تمایل جنسی خود دارند و گاهی تمایل به رابطه خارج از رابطه پایدار را نمی توانند کنترل کنند. بعضی‌ ها از میل جنسی اعتیادی ناراحت هستند و بعضی آن را طبیعی می دانند.

میل جنسی تحت فشار
این افراد همیشه نگران عملکرد خود در رابطه جنسی هستند و ممکن است به دلیل ترس از شکست، از رابطه جنسی اجتناب کنند. بعضی ‌ها ترجیح می دهند میل جنسی خود را با خودارضایی ارضا کنند.

میل جنسی بی‌ علاقه
این افراد علاقه کمی به رابطه جنسی دارند یا اصلاً علاقه ای ندارند. بعضی‌ها ممکن است با وجود رابطه جنسی لذت کمی ببرند، ولی با وارد شدن به رابطه، می توانند تحریک شوند و لذت ببرند.

میل جنسی منفصل
این افراد میل جنسی دارند اما به دلیل مشغله‌ های زندگی، دنبال رابطه با شریک نیستند و ممکن است خودارضایی کنند. معمولاً مشکلی در عملکرد جنسی ندارند.

میل جنسی وسواسی
این افراد برای تحریک جنسی به یک شیء یا رفتار خاص نیاز دارند. بعضی ‌ها می توانند بدون آن هم رابطه داشته باشند، اما بعضی تنها با شیء یا رفتار خاص تحریک می شوند.

سخنی از مشاوران آویژه
کاهش میل جنسی می تواند به دلایل مختلفی مانند مشکلات جسمی و روانی، سطح استرس، تغییرات هورمونی یا شرایط رابطه ‌ای ایجاد شود. شناخت انواع میل جنسی به افراد کمک می ‌کند تا بهتر خود و شریک زندگی شان را درک کنند.

نیازها و انتظارات خود و شریک زندگی ‌شان چیست؟
چگونه می ‌توانند زندگی جنسی سالم‌ تر و رضایت ‌بخش ‌تری داشته باشند؟
برای راهنمایی و درمان تخصصی در زمینه کاهش میل جنسی می توانید با مرکز مشاوره روانشناسی آویژه تماس بگیرید.

برای درمان اختلالات میل جنسی چکار کنیم؟
اگر فکر میکنید به اختلال در قدرت و میل جنسی مبتلا شده اید، باید به فکر راه های درمانی باشید. از جمله این راه های درمان میتوان به موارد زیر اشاره کرد:

1. آموزش و مشاوره جنسی
گفتگو با یک درمانگر جنسی یا مشاور ماهر می تواند به درمان و تقویت قوای جنسی پایین کمک کند. درمان اغلب شامل آموزش در مورد تکنیک های جنسی است. درمانگر یا مشاور شما احتمالاً توصیه ها یا تمریناتی ارائه می دهد. مثلا مشاوران جنسی همواره توصیه میکنند که برای داشتن یک رابطه جنسی خوب، از برقراری رابطه در زمان خستگی جلوگیری کنید.

2. مصرف داروها
پزشک شما داروهایی را که قبلاً مصرف کرده اید بررسی میکند تا ببیند آیا هر یک از آنها عوارض جانبی جنسی ایجاد می کند یا خیر. به عنوان مثال، داروهای ضد افسردگی ممکن است میل جنسی را کاهش دهند. همراه با مشاوره، پزشک ممکن است دارویی برای افزایش میل جنسی شما تجویز کند.

3. هورمون درمانی
خشکی یا کوچک شدن واژن، یکی از علائم برجسته سندرم دستگاه ادراری اندام یائسگی است که ممکن است رابطه جنسی را ناخوشایند کرده و به نوبه خود میل جنسی شما را کاهش دهد. برخی از داروهای هورمونی با هدف تسکین علائم GSM می توانند به راحت تر شدن رابطه جنسی کمک کنند. و راحت تر بودن در هنگام رابطه جنسی ممکن است میل شما را بهبود بخشد.

4. شیوه زندگی و درمان های خانگی
زندگی سالم می تواند تفاوت زیادی در میل شما به رابطه جنسی ایجاد کند:

ورزش های هوازی منظم و تمرینات قدرتی می توانند قدرت شما را افزایش دهند، تصویر بدنی شما را بهبود بخشند، روحیه شما را بالا ببرند و میل جنسی را تقویت کنند.

5. کمتر استرس داشته باشید
یافتن راهی بهتر برای کنار آمدن با استرس شغلی، استرس مالی و دردسرهای روزمره می تواند انگیزه جنسی شما را افزایش دهد.

با شریک زندگی خود ارتباط برقرار کنید. زوجینی که یاد می گیرند به روشی شفاف و صادقانه ارتباط برقرار کنند، معمولاً رابطه عاطفی قوی تری دارند که می تواند منجر به یک رابطه جنسی خوب شود.

6. کمی هیجان و تنوع، به زندگی جنسی خود اضافه کنید
موقعیت های جنسی متفاوت، زمان یا مکانهای متنوعی را برای رابطه جنسی امتحان کنید. سعی کنید انواع روابط جنسی از جمله رابطه جنسی دهانی یا رابطه جنسی مقعدی را در برنامه جنسی خود بگنجانید. البته توجه کنید که در این شرایط، رضایت و خواسته همسرتان را در نظر داشته باشید.

سوالات متداول
شایع‌ترین علل کاهش میل جنسی در زنان و مردان چیست؟
کاهش میل جنسی می‌تواند به دلیل تغییرات هورمونی، استرس، مشکلات عاطفی، بیماری‌های جسمی، مصرف برخی داروها یا کیفیت پایین خواب رخ دهد.
آیا کاهش تستوسترون یکی از علل کاهش میل جنسی مردان است؟
بله. کاهش سطح تستوسترون، به‌ویژه در مردان میانسال، یکی از مهم‌ترین علل کاهش میل جنسی محسوب می‌شود و می‌تواند بر توانایی جنسی و انرژی بدن تأثیر بگذارد.
آیا یائسگی باعث کاهش میل جنسی زنان می‌شود؟
بله. تغییرات هورمونی در دوران یائسگی و پری‌منوپوز از شایع‌ترین علل کاهش میل جنسی در زنان است و ممکن است باعث خشکی واژن و کاهش تمایل به رابطه شود.
کدام داروها می‌توانند علت کاهش میل جنسی باشند؟
برخی داروها مانند داروهای فشار خون، داروهای ضد افسردگی، مسکن‌های اوپیوئیدی و درمان‌های شیمی‌درمانی یا رادیوتراپی از مهم‌ترین علل کاهش میل جنسی هستند.
آیا مشکلات خواب می‌تواند میل جنسی را کم کند؟
بله. اختلالات خواب مانند آپنه خواب، بی‌خوابی یا اختلال ریتم شبانه‌روزی از علل کاهش میل جنسی محسوب می‌شوند؛ زیرا باعث کاهش تستوسترون و اختلال در عملکرد جنسی می‌شوند.
چه زمانی باید برای کاهش میل جنسی به پزشک مراجعه کنیم؟
اگر کاهش میل جنسی به‌طور مداوم ادامه دارد و روی کیفیت زندگی یا روابط شما تأثیر گذاشته، بهتر است برای تشخیص علت دقیق و درمان مؤثر به پزشک مراجعه کنید.
 

منبع: مشاوره خانواده

فیلم انتقامی چیست؟

فیلم انتقامی به اشتراک گذاری تصاویر، فیلم های خصوصی یا فیلم های جنسی، بدون رضایت فرد گفته می شود؛ که با هدف ایجاد خجالت یا پریشانی انجام می گیرد. این عمل هم به صورت آنلاین و هم به صورت آفلاین و برای تصاویری که به صورت الکترونیکی یا به روشی سنتی به اشتراک گذاشته می شوند، انجام میشود. بنابراین شامل بارگذاری تصاویر در اینترنت و یا نشان دادن تصویر فیزیکی یا الکترونیکی به دیگران است.

این مسئله در میان افراد در هر سنی، از کودکان در سن 11 سالگی تا بزرگسالان بسیار مسن تر دیده می شود. با این حال، بیشترین حوادث گزارش شده مربوط به کسانی است که در سنین نوجوانی هستند تا بزرگسالان در اواسط بیست سالگی. قربانیان رابطه جنسی انتقامی، اغلب به دلیل کمبود اطلاعات و پشتیبانی موجود در مورد خطرات و پیامدهای به اشتراک گذاری تصاویر جنسی گرفتار این مشکل می شوند.

مرکز مشاوره خانواده آویژه با همراهی مشاوران و روانشناسان متخصص، تلاش می‌کند راهکارهایی علمی، کاربردی و قابل اعتماد برای حل چالش‌های فردی، خانوادگی و تربیتی ارائه دهد.

اگر به دنبال آگاهی بیشتر و تصمیمی آگاهانه‌تر برای آرامش خود و خانواده‌تان هستید، با ما همراه باشید.

هدف از رابطه انتقامی چیست؟
همانطور که از نامش پیداست، هدف از فیلم انتقامی، تنبیه همسر یا دوست سابق است. همچنین مردان سوء استفاده کننده به طور فزاینده ای از “فیلم انتقام” استفاده می کنند تا زنان را مجبور کنند در کنار آنها بمانند یا به آنها آسیب برسانند.

چه زمانی این رابطه انتقامی به یک مشکل تبدیل شد؟
موارد گزارش شده از فیلم انتقامی از سال 2015 و 2016 به میزان قابل توجهی افزایش یافته است. در واقع با هوشمندتر شدن تلفن های همراه و دوربین ها به عنوان یک ویژگی استاندارد در اکثر مدل ها، به اشتراک گذاری تصاویر هرگز به این سرعت و آسانی نبوده است.

این امر منجر به افزایش افرادی شده است که از طریق رسانه های اجتماعی، متن ها و تصاویر خصوصی و جنسی را به اشتراک می گذارند. همین امر باعث افزایش تعداد موارد رابطه جنسی انتقامی و سوء استفاده از افراد شده است.

فیلم انتقامی[/caption]چه کسانی بیشتر قربانی فیلم انتقامی می شوند؟
بر پایه اطلاعات مشاوره جنسی هر فردی ممکن است قربانی رابطه انتقامی باشد اما به طور کلی، زنان (22 درصد) و مردان (23 درصد) و 56 درصد افراد دارای معلولیت عنوان میکنند، قربانی انتقام جنسی شده اند. همچنین 36 درصد افراد همجنسگرا و دوجنسگرایان اظهار دااشتند، سوء استفاده مبتنی بر تصویر را تجربه کرده اند.

تأثیرات فیلم انتقامی در قربانی چیست؟
وقتی رابطه ای خراب می شود، مشکل تنها قطع رابطه دوستانه نیست، بعضی از افراد می توانند از هر تصویر خصوصی که از پارتنر سابق خود دارند علیه او و به عنوان وسیله ای برای “انتقام” استفاده کنند. این می تواند برای قربانی بسیار ضرر آور باشد. چنین تصاویر صمیمی و خصوصی، در بیشتر شرایط، فقط توسط گیرنده مشاهده می شود.

وقتی چنین تصویری با دیگران به اشتراک گذاشته شود، این عدم کنترل و احساس تحقیر می تواند برفرد قربانی تأثیر منفی بگذارد. در اصل، آنها ممکن است آنقدر به پارتنر خود اعتماد کرده باشند که بتوانند چنین محتوای شخصی را با آنها به اشتراک بگذارند. نقض اعتماد می تواند جای زخمی ایجاد کند که در نتیجه می تواند از نظر روانی بر قربانی تأثیر منفی بگذارد و روابط آینده او را به خطر بیندازد. رابطه انتقامی میتواند منجر به آزار و اذیت فرد شود.

پس از انتشار تصویر، متوقف کردن آن، دشوار است. افرادی که قربانی فیلم انتقامی می شوند، غالباً احساس شرمندگی شدید می کنند و حتی ممکن است علائمی مشابه سندرم استرس پس از سانحه را تجربه کنند یا حتی در مواردی خودکشی کنند.

آیا قوانینی برای حمایت از قربانیان وضع شده است؟
در حال حاضر قوانین مشخصی برای حمایت از قربانیان خشونت خانگی، سوء استفاده از ارتباطات و جرایم جنسی وضع شده است. عمل به اشتراک گذاشتن تصاویر خصوصی، جنسی یا فیلم های حاوی صحنه هایی که معمولاً در ملاء عام دیده نمی شوند، جرم تلقی می شود. تصاویری که اندام های اندام را نشان می دهد، همچنین انتشار هر چیزی را که شخص تصور میکند جنسی و تحریک آمیز است، به عنوان مثال انتشار عکس های تحریک آمیز جنسی جرم است. لذا افرادی که مرتکب این جرم شوند با عواقب آن مواجه خواهند شد.

رابطه انتقامی[/caption]نکاتی برای قربانیان رابطه انتقامی
آیا شخصی بدون تأیید شما تصویری خصوصی از شما را به اشتراک گذاشته است؟ یا اینکه یک عکس برهنه بدون رضایت شما گرفته شده است، یا تصویری که با کسی به اشتراک گذاشته اید، با دیگران نیز به اشتراک گذاشته شده؟ اگر چنین است، شما تنها نیستید. بسیاری از افراد تحت تأثیر فیلم انتقامی یا فیلموگرافی غیر توافقی قرار می گیرند. اگر چنین اتفاقی برای شما یا شخصی که می شناسید افتاده است، در اینجا اطلاعاتی برای کمک به شما برای تصمیم گیری درباره اینکه چه کاری انجام دهید، ارائه میدهیم.

شواهد موجود بودن عکس ها در اینترنت را ذخیره کنید. تصویر صفحه وب را ذخیره کنید.

اگر رسانه یک ویدیو است، فیلم را بارگیری کنید و ذخیره کنید. همچنین، هرگونه ایمیل یا پیام متنی را در رابطه با تصویر یا فیلم ذخیره کنید.

یک نمودار شواهد با جزئیات تاریخ، آنچه اتفاق افتاده، چه کسی آن را انجام داده است، شواهدی که آنها این کار را انجام داده اند، مانند نام کاربری، تهدیدهای قبلی و غیره را ثبت کنید.

برای حذف تصویر یا فیلم از خط مشی وب سایت استفاده کنید.

قوانین مربوط به فیلم انتقامی را بررسی کنید و بعد تصمیم بگیرید که آیا می خواهید به طور قانونی موضوع را پیگیری کنید یا خیر؟ اگر چنین کردید، حتماً وضعیت خود را مشخص کنید و عنوان کنید که مشکل شما شامل خشونت خانگی، گفتگوی سایبری یا فیلموگرافی کودکان است.

صحبت با یک وکیل را در نظر بگیرید قوانینی وجود دارد که ممکن است به شما کمک کند تصاویر منتشر شده خود را از بین ببرید.

از مشاوره خانواده استفاده کنید

اگر تجربه رابطه جنسی انتقامی را دارید، به کمک یا مشاوره نیاز دارید. این مشاوره ها هم برای کنترل شرایط به شما کمک میکنند و هم برای غلبه بر مشکلاتی که سلامت روانی شما را تهدید میکند.

قربانیان فیلم[/caption]راه های در امان ماندن از فیلم انتقامی چیست؟
برای در امان ماندن از فیلم انتقامی عواقب و تبعات آن، توصیه میکنیم نکات زیر را در نظر داشته باشید.

همیشه از یک برنامه رمزگذاری شده استفاده کنید
ارسال تصاویر شخصی، بدون فکر کردن در مورد اینکه داده های شما کجا می رود، آسان است. همواره توصیه میشود اگر می خواهید چیزی را ارسال کنید که نمی خواهید شخص دیگری آن را ببیند، باید مراقب باشید از چه پلتفرمی استفاده می کنید.

در مورد مسائل امنیتی با شخصی که عکس خود را برای او ارسال می کنید گفتگو کنید
قبل از ارسال هر چیزی با پارتنر خود گفتگوی آزاد و صادقانه داشته باشید. از آنها سوالاتی را بپرسید مانند اینکه آیا عکس های شما را ذخیره میکند یا آنها را در کجا ذخیره میکند یا اگر از آنها بخواهید، عکس شما را حذف می کند یا خیر؟

همانطور که شما باید در مورد انواع مسائل و روابط جنسی، از جمله رابطه جنسی دهانی، پیشگیری از بارداری، انجام رابطه جنسی مقعدی یا مواردی از این قبیل با شریک زندگی خود مکالمه داشته باشید، باید در مورد رابطه دیجیتالی و امنیت خود نیز مکالمه داشته باشید.

از خود بپرسید آیا واقعاً به شخصی که برایش عکس می فرستید اعتماد دارید؟
اگرچه این توصیه بسیار واضحی به نظر می رسد، اما تاکید میکنم که اگر به شخص اعتماد ندارید، این کار را نکنید. این کار دشواری است زیرا شما متأسفانه هرگز نمی دانید مردم قادر به انجام چه کارهایی هستند.

همچنین برای در امان ماندن از رابطه انتقامی واقعاً مطمئن شوید كه این كاری است كه می خواهید انجام دهید یا مجبور به انجام آن هستید.
در نهایت باید گفت از آنجایی که، فیلم انتقامی می تواند عواقب جدی برای سلامت روان قربانیان داشته باشد و قربانیان باید با عواقب طولانی مدت شخصی و روانی مقابله کنند، جلسات مشاوره جنسی تلفنی یا حضوری باید در دستور کار فرد قرار گیرد. اگرچه بیشتر افراد فکر میکنند مشاوره رابطه جنسی به مباحثی همچون رابطه جنسی خشن، اعتیاد به رابطه و… میپردازد اما این مشاوره ها در این زمینه نیز بسیار کارساز هستند.

سوالات متداول
فیلم انتقامی چیست؟

فیلم انتقامی به اشتراک گذاری تصاویر، فیلم های خصوصی یا فیلم های جنسی، بدون رضایت فرد گفته میشود. که با هدف ایجاد خجالت یا پریشانی انجام میشود.

تاثیرات فیلم انتقامی در قربانی چیست؟

نقض اعتماد می تواند جای زخمی ایجاد کند که در نتیجه می تواند از نظر روانی بر قربانی تأثیر منفی بگذارد و روابط آینده او را به خطر بیندازد.

آیا قوانینی برای حمایت از قربانیان وضع شده است؟

در حال حاضر قوانین مشخصی برای حمایت از قربانیان خشونت خانگی، سو استفاده از ارتباطات و جرایم جنسی وضع شده است.

خدمات تلفنی و آنلاین مرکز مشاوره خانواده و روانشناسی آویژه
لطفا برای کسب اطلاعات بیشتر سایر مقالات متخصصان مرکز مشاوره آویژه را مطالعه نمایید .

در این راستا مرکز مشاوره خانواده و روانشناسی آویژه خدمات متنوعی را در زمینه مشاوره میل جنسی به شما هم میهنان عزیز ارائه میدهد .

مرکز مشاوره خانواده تلفنی آویژه؛ همراه شما برای ساختن روابط سالم‌تر، آرامش بیشتر و انتخاب‌های آگاهانه‌تر در زندگی. 🌱

تربیت یک نوجوان حرف گوش نکن و لجباز به دلایل زیادی بسیار مشکل است. مطالعات مشاوره نوجوان نشان داده‌ است که والدین نوجوانان لجباز سطوح بالایی از استرس و کاهش سلامت روانی خود را تجربه می‌کنند. اما این بدان معنا نیست که والدین نوجوانان درمانده هستند.

چگونه با یک نوجوان لجباز ارتباط برقرار کنیم؟
با نوجوانتان همدل و همراه باشید.
خود را به جای فرزند نوجوان خود بگذارید، اما احساسات و هیجانات وسرکشی های آنها را تایید نکنید!.
همیشه تلاش کنید احساسات نوجوان خود را درک کنید تا با جلب اعتمادشان به موقعیت های آنها نزدیک شوید. اگر احساسات نوجوان خود را نادیده بگیرید، ممکن است او احساس طرد شدن پیدا کند.
همدلی خوب است، اما «درگیر شدن با احساسات آنها» خوب نیست. نوجوان شما به نگاه عاقلانه شما نیاز دارد که صدای عقل سلیم او باشید. اجازه ندهید با درگیر شدن احساسات خود یا نوجوانتان، از فکر کردن و رفتار مسئولانه غافل شوید.

از قضاوت کردن بپرهیز کنید
نوجوان شما در حال آزمایش تجربیات جدید برای کشف هویت خود است. آن را بی جهت ناامید نکنید. ممکن است فعالیت‌ها، لباس‌ها یا علایق جدید نوجوان خود را تأیید نکنید، اما از انتقاد از آنها اجتناب کنید. بخشی از تربیت یک نوجوان لجباز یادگیری این کته است که برخی اوغات نوجوان حرف گوش نکن خود را رها کنید.
با پذیرش تجربیات نوجوان خود، او را به عنوان یک بزرگسال مستقل به رسمیت بشناسید.

به نوجوان خود افتخار کنید.
وقتی والدین یک نوجوان  لجباز دارند، به راحتی تمام کارهای خوبی که ممکن است انجام دهد را فراموش می کنند. اشتباهاتش باعث می شود،او به عنوان یک نوجوان حرف گوش نکن شناخته شود. به همین دلیل کارهای مثبت او مورد توجه قرار نمی گیرند. با ابراز قدردانی از اقدامات مثبت نوجوانتان، می توانید به فرزند خود اعتماد به نفس بدهید و او را برای انجام دادن رفتار خوب بیشتری تشویق کنید.
اگر بیشتر به لجبازی نوجوان خود توجه منفی داشته باشید، ممکن است به این باور برسد که او فقط اشتباه می کند. اگر کارهای خوب او را نادیده بگیرید، ممکن است باور کند که مهم نیست که چه کاری را  انجام می دهند. چه خوب رفتار کند و چه بد یکی است!

برای کمک روی شما حساب باز کند
در دسترس بمانید .معمولاً کودکان با رسیدن به سنین نوجوانی کمتر با والدین خود صحبت می کنند.این بدان معنا نیست که نوجوانان حرف نمی زنند. این فقط به این معنی است که شما دیگر تصمیم نمی گیرید چه زمانی آنها صحبت کنند.

نوجوان شما ممکن است بخواهد فقط زمانی که ناراحت است صحبت کند. در نتیجه گفتگو را به بعد از آن موکول نکنید. شاید این تنها فرصت شما باشد که این موضوع را بفهمید. شما به عنوان والدین باید کاری کنید که نوجوانتان بداند که وقتی می خواهد صحبت کند همیشه در دسترس او هستید.

از نوجوانتان مشاوره بگیرید!!!
نظرات نوجوان خود را جویا شوید. اگر می خواهید با نوجوان خود ارتباط برقرار کنید اما حس می کنید با او مخالف هستید، از نوجوان خود بخواهید که در مورد علایق جدیدش با شما صحبت کند. به اشتراک گذاشتن نظرات موافق و مخالف، بحث ها گفتگوهای های آینده را آسان تر می کند.
نوجوان خود در نقش یک متخصص قرار دهید تا او احساس احترام و باهوشی داشته باشد. این نکته در ایجاد استقلال سالم برای یک نوجوان لجباز نقش کلیدی دارد.

یک ساختار انعطاف پذیر در خانواده ایجاد کنید
ساختار خانواده و زمان خانواده را برای نوجوان حرف گوش نکن خود منعطف کنید. اگرچه نوجوان لجباز شما ممکن است استقلال خود را بخواهد، ولی بسیار مهم است که ساختاری را ایجاد کنید که او را به خانواده متصل کند.

روابط دوستی نوجوان خود را بپذیرید. با این روش نه تنها با نوجوان خود ارتباط برقرار می کنید، بلکه مطلع می شوید که چه کسی بر رفتار نوجوان شما تأثیر می گذارد. دوستان نوجوان خود را در فعالیت های خانوادگی درگیر کنید.

زمان های خانوادگی ایجاد کنید. روال هایی مانند شام و سفرهای خانوادگی، نوجوان شما را به یک واحد خانوادگی فعال متصل می کند. نزدیک نگه داشتن نوجوانتان به خانواده حیاتی است و فرزند شما به احتمال زیاد از حمایت های شما قدردانی خواهد کرد حتی اگر آن را نشان ندهد.

برای رفتار های نوجوانتان قوانین اساسی تنظیم کنید
قوانین خود را روشن کنید. همانطور که فرزند شما رشد می کند و تغییر می کند، قوانین نیز باید تغییر کنند. بیشتر نوجوانان انتظار دارند که مستحق درجه بیشتری از استقلال باشند و والدین باید آن را (در حد منطق) بپذیرند. مذاکره درباره موضوعاتی مانند «حق داشتن اتاق شخصی» ممکن است دشوار باشد، اما ارزشش را دارد.

نوجوان لجباز شما نباید قوانین شما را حدس بزند. باید برای او روشن باشد. نوجوان شما از خود می‌پرسد که آیا هنوز منع رفت و آمد دارد، هنوز باید کارهای خانه را انجام دهد و مواردی از این دست. قوانین جدید را شفاف کنید. عدم بحث در مورد چگونگی تغییر قوانین به ناچار منجر به تضاد خواهد شد.
به نوجوان خود توضیح دهید که چرا قوانین همان هستند که هستند. حتی اگر نوجوان شما موافق نباشد، مهم است که او بفهمد که قوانین خودسرانه نیستند.

صبور باشید عصبی نشوید
وقتی نوجوان شما را نادیده می گیرد، می تواند ناامید کننده باشد، اما عصبانی نشوید. با آرامش درخواست های خود را تکرار کنید تا زمانی که نوجوانتان رعایت کند.
تنبلی یا فراموشی نوجوان خود را با عصیان اشتباه نگیرید.

در برخورد با لجبازی نوجوان عجول نباشید
اگر عجله داشته باشید احتمالاً به نتایج فوری نخواهید رسید. اما اگر پایدار و ثابت بمانید، به احتمال زیاد به نتیجه دلخواهتان دست خواهید یافت.
تمریناتی مانند یوگا یا مدیتیشن را امتحان کنید تا به شما در آرامش کمک کند. اگر صبور و آرام باشید، احتمال بیشتری وجود دارد که نوجوان شما به همان شیوه پاسخ دهد

مسائل مهم را نادیده نگیرید.
وقتی فرزند شما نوجوان شد، وقت آن است که در مورد مسائل دشواری مانند مواد مخدر و رابطه جنسی صحبت کنید. این گفتگوها را به تعویق نیندازید زیرا آنها خطرناک هستند.
اگر قبلاً با نوجوان خود “گفتگو” نکرده اید، وقت آن رسیده است. در مورد رابطه جنسی به عنوان بخشی طبیعی از زندگی صحبت کنید. صادق و بدون قضاوت باشید.

مطالعات روانشناسی نوجوان نشان می‌دهد که نوجوانانی که با والدین خود در مورد رابطه جنسی صحبت کرده‌اند، بیشتر در فعالیت‌های خود مسئول هستند. حتماً بحث در مورد بیماری های مقاربتی، پیشگیری از بارداری، رضایت، و عناصر احساسی رابطه جنسی را در میان سایر موارد لحاظ کنید.
مواد مخدر و الکل باید با همان حساسیت جنسی مورد بحث قرار گیرند. افکار نوجوان خود را در مورد مصرف مواد مخدر و الکل بپرسید. به نوجوان خود اجازه دهید بداند در مورد این موضوع در چه موضعی هستید و تصمیم بگیرید که چگونه به سؤالات مربوط به استفاده گذشته یا حال خود پاسخ دهید. در نهایت، مطمئن شوید که به مسائلی مانند فشار همسالان، اثرات سلامتی، و اختلال در رانندگی توجه کنید.

در مورد خطاهایش او را بازخواست کنید
سوال بپرسید. به جای اینکه تصور کنید چرا نوجوان شما قوانین را زیر پا گذاشته است، سؤالاتی از این قبیل بپرسید: «دلایل شما برای انجام این کار چه بود؟»

] نوجوان شما باید در مورد موقعیت فکر کند و ممکن است بدون نیاز به توضیح شما خطای خود را بفهمد.
اشکالی ندارد که نوجوان شما احساس گناه کند. اگر نوجوان شما تشخیص دهد که چرا کاری که انجام داده اشتباه بوده است، احساسات ناشی از این درک ممکن است به عنوان تنبیهی مؤثرتر از مجازاتی باشد که توسط والدین اعمال می شود.

برای رفتارهایش محدودیت های کوتاه مدت اعمال کنید.
تنبیه مناسب به مدت چند ساعت یا چند روز بسته به تخلف می تواند بسیار موثر باشد.
تنبیه‌های طولانی‌تر اغلب این احتمال را افزایش می‌دهد که نوجوان شما در پاسخ به آن عمل کند. اما اگر نوجوان شما پایان تنبیه را ببیند، به احتمال زیاد آن را می پذیرد.

منطقی رفتار کنید
منطقی باشید نوجوان شما باید تنبیه شما را به عنوان پاسخی معقول به نقض قوانین خود بداند. اگر به احساسات خود اجازه دهید مجازات را تعیین کنند، نوجوان شما احتمالاً مجازات شما را خودسرانه و بی رحمانه می بیند.
نمونه ای برای نوجوان خود باشید. به نوجوان خود راه های سازنده ای را برای مقابله با تعارض آموزش دهید تا او الگوی سازنده ای برای نحوه عمل در روابط آینده داشته باشد.

دلیل ناراحتی خود را از رفتارش روشن کنید
خاص باشید. هنگام پرداختن به نگرانی های خود، انتخاب زبان شما می تواند به طور چشمگیری بر مکالمه تأثیر بگذارد.
دقیقاً دلیل ناراحتی خود را مشخص کنید. استفاده از عبارات کلی مانند “غیر مسئولیت پذیر” باعث می شود نوجوان شما احساس کند که مورد حمله قرار گرفته است. در عوض، تخلف خاص را مشخص کنید.

مجازاتی که تعیین می کنید را حتما اجرا کنید
اگر مجازاتی را تعیین کنید و در نهایت آن را دنبال نکنید، اعتبار شما آسیب می بیند.

نوجوان شما ممکن است فکر کند که می تواند با این رفتار کنار بیاید و حتی بیشتر شما را به بازی بگیرد.

به راحتی خسته و آشفته نشوید
پس از یک روز طولانی، ممکن است وسوسه انگیز باشد که به نوجوان خود اجازه دهید از زیر پا گذاشتن یک قانون فرار کند. با این حال، اگر نوجوان شما احساس کند که قوانین به طور خودسرانه اجرا می شوند، کمتر احتمال دارد که آنها را جدی بگیرد.

سخنی از مشاوران آویژه
نوجوانی سنی است که در آن شما با نوسانات خلقی و تغییرات هورمونی فرزندتان مواجه می شوید. در این سن، فرزند شما ممکن است دقایقی را شاد بوده و ناگهان بدون دلیل غمگین شود. تغییرات هورمونی و ساختاری بدن باعث می شود که او نوسانات خلقی زیادی را داشته باشد. در این سن افراد به شدت لجباز، پریشان، مضطرب و … می شوند. شاید شما با فرزند خود با مشکل رو به رو شوید و او دیگر مانند دوران کودکی تمام حرف ها و نصیحت های شما را گوش نداده و اجرا نکند. این تغییرات در این سن کاملا طبیعی است. پس سعی کنید فرزند خود را درک کرده و با او همدلی کنید. شما با استفاده از روابط دوستانه و صمیمانه بهتر می توانید با لجبازی نوجوانان و حرف گوش ندادن آنها مقابله کنید. اگر همچنان نمی دانید که چگونه با پسر نوجوان و یا دختر نوجوان خود باید رفتار کنید، به شما توصیه می کنم از یک مشاوره خانواده در این زمینه کمک بگیرید. مشاوره خانواده می تواند به شما کمک کند تا ارتباط سالم و مفیدی را با فرزند خود در سن نوجوانی برقرار کنید.

منبع: شماره مشاوره خانواده

مرکز مشاوره خانواده آویژه؛ همراه شما برای ساختن روابط سالم‌تر، آرامش بیشتر و انتخاب‌های آگاهانه‌تر در زندگی. 🌱

شنیدن کلمات از زبان کودکی که به تازگی حرف زدن را آموخته است بسیار هیجان انگیز و لذت بخش است. به حرف در آمدن کودک هم می تواند شیرین باشد و هم می تواند باعث نگرانی والدین شود. هنگامی که کودک نتواند کلمات را به درستی بیان کند و یا والدین منظور کودک را متوجه نشوند و نفهمند که چه می گوید، کمی سخت و خسته کننده خواهد شد. اگر شما نیز اولین تجربه پدر یا مادر شدن را دارید. پس مسلما به دنبال زودتر حرف زدن کودک و آموزش حرف زدن به نوزاد هستید. شما مشتاق شنیدن کلمه بابا یا مامان از زبان کودکتان هستید و همیشه به دنبال یافتن جواب این سوال می گردید که چه چیزی باعث زود حرف زدن کودک می شود؟

به حرف درآمدن کودک نیاز به تمرین و سعی و تلاش دارد. البته باید سن حرف زدن کودک را نیز در نظر گرفت. اگر شما نیز فرزندی دارید که متناسب با سن خود نمی تواند به درستی صحبت کند. یا نمی دانید از چه روش هایی برای به حرف درآوردن کودکان استفاده کنید. پس این مقاله جامع و کاربردی را مطالعه بفرمایید. مشاوران مرکز مشاوره تلفنی خانواده آویژه به بررسی آموزش حرف زدن به کودک، سن حرف زدن کودک پسر یا دختر و تقویت مهارت گفتاری کودکان و …. پرداختنه اند. مقاله زیر را مطالعه بفرمایید تا در رابطه با به حرف درآوردن کودکان و زبان باز کردن کودکان اطلاعات کاملی را بدست بیاورید.

چگونه به کودک صحبت کردن را بیاموزیم؟
برخی از والدین به دنبال این هستند که فرزندشان از سنین پایین بتواند حرف بزند و یا حداقل با استفاده از کلمات منظور و نیاز خود را مطرح کند. برخی دیگر از والدین نگران این هستند که کودکشان نتواند زود و به موقع حرف بزند و یا نمی دانند که سن حرف زدن کودک دختر یا پسر چند سالگی است. در حالیکه نوزادان و کودکان بیشتر کار یادگیری صحبت کردن را خودشان به تنهایی انجام می دهند، کارها و تمرین هایی وجود دارد که والدین با استفاده از آنها می توانند توانایی صحبت کردن کودکان را بهبود بخشیده و سرعت بدهند. به عنوان مثال کارهای ساده ای مثل آواز خواندن، صحبت کردن با کودک می تواند به او کمک کند تا مهارت های گفتاری اولیه را زودتر و بهتر یاد بگیرد. برخی از مهمترین و کاربردی ترین راهکارها برای صحبت کردن کودک و تقویت مهارت گفتاری کودکان عبارتند از:

هر روز برای کودک خود آواز بخوانید
آواز خواندن برای کودک یکی از اولین و ساده ترین راه هایی است که والدین می توانند با استفاده از آن با فرزند خود ارتباط برقرار کنند. به طور منظم هر روز برای کودک خود آواز و شعر بخوانید. تا برخی از اجزای اصلی زبان مانند واژگان، آهنگ و ریتم را به فرزند خود بیاموزید. همچنین آواز خواندن باعث آرامش بخشیدن به کودک می شود و می تواند او را آرام و یا شاد کند. شما می توانید آواز خواندن را به یک بازی و سرگرمی برای کودک خود تبدیل کنید. با بازی و آواز خواندن به فرزندتان کمک کنید تا واژگان جدیدی را یاد بگیرد. مثلا اگر درحال آواز و شعر خواندن در رابطه با اردک هستید، می توانید یک اردک اسباب بازی را در دستان خود حرکت دهید و با آن نمایش اجرا کنید.

آواز خواندن برای کودک، در هر سنی مفید است. در واقع، شما می توانید حتی هنگامی که کودک هنوز به دنیا نیامده و در شکم مادر است شروع به آواز خواندن کنید!

مرتب با کودک خود صحبت کنید
سعی کنید با صحبت کردن ارتباط قوی را با فرزند خود برقرار کنید. دائم با کودک خود صحبت کنید. حتی اگر فرزند شما بسیار کوچک است و برای درک یا پاسخ دادن ناتوان باشد. صحبت کردن با نوزادان و کودکان باعث می شود که با گفتار آشنا و به آن علاقه مند شوند. درحال یکه با کودک خود بازی می کنید و یا از او مراقبت می کنید، با صدایی شاد و ملایم با فرزند خود صحبت کنید. حتی شما می توانید اطرافیان خود را نیز به صحبت کردن با فرزندتان دعوت کنید و از آنها بخواهید با نوزاد شما حرف بزنند. این کار می تواند کودک شما را اجتماعی کند و نوزادتان با دیدن دیگران گریه نکند.

شما همچنین می توانید در حین انجام کارهای روزمره خود با نوزاد صحبت کنید. به عنوان مثال بگویید: «الان دارم صبحانه ام را درست می کنم! ببینیم امروز چی می خوام بخورم؟ تو گشنه هستی یا نه؟ و … به یاد داشته باشید که وقتی با کودک صحبت می کنید لبخند بزنید و تماس چشمی برقرار کنید تا او را درگیر خود نگه دارید. شما می توانید از همان بدو تولد و به محض به دنیا آمدن کودک، با او صحبت کنید.

برای کودک خود داستان بخوانید
خواندن کتاب یکی دیگر از راه‌ های عالی برای پیوند با کودک و تشویق مهارت ‌های یادگیری زبان اولیه است. خواندن کتاب، برای کودکان سه سال به بالا بسیار هیجان انگیز و لذت بخش است. شما می توانید از کتاب های زیبا با رنگ ها، تصاویر و نقاشی های متنوع استفاده کنید تا کودکتان را سرگرم و ترغیب کند. به تصاویر اشاره کنید و آنچه را که می بینید برای کودک توصیف کنید. این کار یک راهکار عالی برای آموزش صحبت کردن به کودک است. همچنین کودک را به کتاب و مدرسه علاقه مند می کند. برخی از کودکان به دلیل وابستگی زیاد به والدین از مدرسه رفتن فرار می کنند. اگر فرزند شما نیز از مدرسه رفتن اجتناب می کند، پس به شما توصیه می کنم خواندن مقاله راهکارهایی برای کاهش وابستگی کودک به مادر را از دست ندهید.

وسایلی که کودک با آنها تعامل دارد را توصیف کنید
در مورد چیزهایی که برای کودکتان آشنا هستند، مانند اسباب بازی های مورد علاقه او، ظروف، یا لباس هایش با کودکتان صحبت کنید. اگر هر بار که از آنها استفاده می کنید در مورد این موارد صحبت کنید، کودک شما به زودی کلمات خاصی را در رابطه با آن اشیاء یاد خواهد گرفت. به عنوان مثال، بگویید: اینم قاشق شما، با مقداری غذای خوشمزه داخل آن، یا آیا پتوی خود را می‌خواهی؟ اینم پتوی خوب و گرم شما. همچنین می‌ توانید اقداماتی را که کودکتان مرتباً از آنها استفاده می ‌کند، توصیف کنید. برای مثال، دست کودکتان را بگیرید و به او کمک کنید تا موهای شما را نوازش کند در حالی که می‌ گویید: مرا نوازش کن!

تمرین حرف زدن با کودک و توصیف اشیاء را می توانید بعد از تولد نوزاد شروع کنید. درست است که حدودا تا یکسال نخست شما واکنش و کلمه خاصی از کودک خود در رابطه با توصیف اشیا نمی شنوید، اما این کار باعث می شود که کودک شما خیلی زودتر از آنچه که تصور می کنید شروع به صحبت کردن کند. برخی از والدین می گویند که فرزندشان دیرتر از بقیه همسالان شروع به حرف زدن کرده است. یا نسبت به همسالانش واژگان خیلی کمتری را می داند. یکی از راهکارهای درمان دیر حرف زدن کودک تمرین حرف زدن و توصیف موقعیت های مختلف برای کودک است. اگر شما نیز از دیر حرف زدن کودک خود رنج می برید می توانید مقاله دلایل دیر حرف زدن کودک را مطالعه بفرمایید

صداهای فرزند خود را تقلید کنید
هنگامی که کودکتان چند ماهه شد شروع به آزمایش برای تولید صداهای گفتار خود می کند. اگر شما صدای غرغر کردن و یا هر گونه بازی با آواها را از کودکتان می شنوید، صداهای او را تقلید کنید. این کار او را تشویق می کند که صداها را ادامه بدهد. همچنین به کودک کمک می کند تا با آواها و عناصر مکالمه آشنا شود. سعی کنید به صداهای کودکتان طوری واکنش نشان دهید که انگار واقعاً چیزی به شما می گوید. ممکن است در سن 2 تا 3 ماهگی از کودکتان شروع به شنیدن صدای ناله و صداهای عمدی (غیر از گریه) کنید. بیشتر نوزادان در سن 6 ماهگی شروع به غر زدن می کنند.

اگر کودکتان سعی کرد کلمات شما را تکرار کند، کلمات خود را مجدد تکرار کنید
کودک شما با بزرگتر شدن، شروع به یادگیری صداهای خود می کند. شما ممکن است متوجه شوید که فرزندتان سعی می کند تا حرف های شما را تقلید کند. اگر شنیدید که کودکتان از شما تقلید می کند، با خوشحالی و هیجان رفتار کنید. صدا یا کلمات خود را چند بار مجدد تکرار کنید تا آنها را تشویق کنید دوباره تلاش کنند و کلمات را بگویند. برخی از نوزادان از 3 تا 6 ماهگی شروع به تقلید صداها می کنند و برخی دیگر تا قبل از یک سالگی هیچ گونه تقلید صدایی انجام نمی دهند.

با شنیدن کلمات از زبان کودکتان، هیجان زده و خوشحال شوید
مسلما شنیدن اولین کلمه از فرزندتان می تواند یکی از شیرین ترین لحظات زندگی شما باشد. همچنین شنیدن یک کلمه جدید توسط کودکتان هیجان انگیز است. هنگامی که این اتفاق رخ داد، درنگ نکنید. خوشحالی و هیجان خود را بروز بدهید. اجازه دهید کودکتان متوجه شود که چقدر خوشحال هستید. این کار باعث می شود که کودک در مورد صحبت کردن هیجان زده شود و او را تشویق به انجام دوباره این کار می کند.

کودک خود را تشویق کنید تا از واژگان جدید در مکالمات استفاده کند. از آنها بخواهید کلمه را بگویند. اکثر نوزادان اولین بار در حدود یک سالگی شروع به گفتن کلمات می کنند، اما برخی ممکن است کمی زودتر یا کمی دیرتر این کار را انجام دهند.

نسبت به یادگیری و آموزش کودک خود صبور باشید
سن حرف زدن کودکان متفاوت است. اکثر کودکان از حدود یک سالگی شروع به صحبت کردن می کنند و می توانند کلمات را بیان کنند. اما برخی از کودکان ممکن است این کار را دیرتر انجام دهند. هرگز فرزند خود را با دیگر همسالانش مقایسه نکنید. رشد کودکان متفاوت است. پس اگر کودک شما به همان سرعتی که انتظار داشتید صحبت کردن را یاد نمی گیرد، اصلا نگران نباشید و در این رابطه صبور بوده و آرامش خود را حفظ کنید. کودکان استرس و نگرانی های شما را درک خواهند کرد. اگر شما دائم در رابطه با صحبت کردن کودک خود مضطرب باشید آنها نیز مضطرب شده و دیرتر حرف زدن را یاد می گیرند. اگر در مورد مهارت های زبانی یا رشد کلی کودک خود نگرانی دارید، می توانید با مشاوره کودک یا پزشک اطفال کودک خود صحبت کنید.

از فرزندتان سؤالات باز بپرسید
با بزرگتر شدن کودک، او شروع به یادگیری مهارت های گفتاری و زبانی پیچیده تری می کند. مانند توانایی ساخت عبارات و جملات ساده. شما می توانید با پرسیدن سوالات او را تشویق کنید تا از مهارت های زبانی خود استفاده کند. سعی کنید سؤالاتی بپرسید که به بیش از یک پاسخ ساده «بله» یا «خیر» نیاز دارند. به عنوان مثال، امروز کدام پیراهن را می خواهی بپوشی؟ یا «به تمام سگ‌ های موجود در این تصویر نگاه کن. آنها چه کار می کنند؟». به کودک خود فرصت دهید تا به سوالات پاسخ مناسب دهد. اگر پاسخ نداد، سعی کنید پیشنهاداتی ارائه دهید.

به صحبت ها و موضوعاتی که می گویند، علاقه نشان دهید
یکی از راهکارهای آموزش حرف زدن به کودکان این است که اجازه دهید کودک تان رهبری مکالمات را برعهده بگیرید. اگر فرزندتان در رابطه با موضوعی صحبت کرد، نسبت به آن علاقه نشان دهید. اگر در مورد موضوعاتی صحبت کنید که فرزندتان به آنها علاقه دارد، آنها تشویق خواهند شد که به صحبت کردن ادامه بدهند. به عنوان مثال، اگر کودک نوپا با یک توپ به سمت شما دوید و گفت: ببین، توپ! بگویید: اوه، این توپ خیلی زیبا است. توپ تو چه رنگی است؟

به محض اینکه فرزندتان شروع به استفاده از کلمات کرد این کار را شروع کنید. نشان دادن علاقه به آنچه که آنها می گویند، روند یادگیری را از همان ابتدا سرگرم کننده تر می کند.

از کودک خود درخواست های ساده داشته باشید
به فرزند خود درخواست یا دستورالعمل های ساده بدهید. درخواست از فرزندتان برای انجام کارها می تواند کودک را تشویق کند تا مهارت های شنیداری و درک قوی تری داشته باشد. همچنین دایره لغات کودک شما را گسترش می دهد. به عنوان مثال: لطفا لیوان شیر خود را به من بده. یا می توانی چشم هایت را به من نشان بدهی؟ از رفتارها و نوع مکالماتی که دوست دارید فرزندتان از آن استفاده کند، استفاده کنید. مثلا وقتی درخواستی دارید به او بگویید لطفا و یا بعد از انجام کار بگویید متشکرم. اکثر کودکان در سن 12-17 ماهگی شروع به درک دستورالعمل های ساده می کنند. شما می توانید در این هنگام آنها را تشویق به خوابیدن در اتاق خواب خودشان کنید. کودکان باید بتوانند به تنهایی و در اتاق خواب خود بخوابند. اگر کودک شما از رفتن به تختخواب خود امتناع می کند با مطالعه مقاله راهکارهایی برای تنها خوابیدن کودک مشکل خود را حل کنید.

کودکتان را تشویق کنید تا با دیگران صحبت کند
برای تقویت مهارت های زبانی فرزندتان، او را ترغیب و تشویق کنید تا با افراد بیشتری صحبت کند. سعی کنید بین کودک و سایر اعضای خانواده مکالمات خوبی را ایجاد کنید. مثلا می توانید از فرزندتان بخواهید در رابطه با چیزهایی که به آن علاقه دارد با خاله یا دایی خود صحبت کند. این کار برای کودک شما سرگرم کننده است و باعث تقویت مهارت برقراری ارتباط اجتماعی با دیگران می شود. برای اکثر کودکان، این اتفاق در حدود 2-3 سالگی شروع می شود.

یادگیری مهارت های زبانی را سرگرم کننده کنید
کودکان در سنین مختلف، مهارت های زبانی خود را به مرور توسعه می دهند. هر کودکی برای یادگیری مهارت های زبان به صورت منحصربه فرد کار می کند و نمی توان حتی او را با خواهر یا برادر دیگرش مقایسه کرد. پس وقتی فرزندتان صحبت کردن را یاد می گیرد، صبور بوده و از او حمایت کنید. اگر مکالمات شما شاد، محبت آمیز و به دور از تنش و فشار باشد، کودک علاقه بیشتری به صحبت کردن نشان می دهد.

اگر کودک در حین یادگیری صحبت کردن، اشتباه کرد. از او انتقاد نکنید یا او را تمسخر نکنید. همچنین تلفظ اشتباهی را که به کار برد شما مجدد استفاده نکنید. زیرا کودک فکر می کند که بیان و تلفظ اشتباه می تواند باعث جلب توجه شده و دیگران را بخنداند. پس مجدد این تلفظ اشتباه را تکرار خواهد کرد. در عوض، بر مدل سازی نوع گفتار و تلفظ صحیح کلمات تمرکز کنید و به کودک خود یاد بدهید که چگونه باید آن کلمه را بیان کند.

حواستان باشد که، از تحت فشار گذاشتن فرزندتان برای صحبت کردن در مواقعی که او نمی خواهد بپرهیزید. این کار باعث کاهش اعتماد به نفس و عزت نفس کودک می شود. پس اجازه دهید که کودک هنگام یادگیری مهارت گفتاری لذت ببرد نه اینکه تحت فشار باشد و این دوران برای او به یک کابوس و خاطره تلخ تبدیل شود. استرس و اضطراب می تواند شرایط را برای فرزند شما مشکل کند. پس از اصرار و تحت فشار قرار دادن فرزند خود دوری کنید. شما میتوانید با مطالعه مقاله علائم استرس و اضطراب در کودکان از علائم و نشانه های استرس و اضطراب در فرزند خود آگاه شوید.

هر گونه نگرانی را با پزشک کودک درمیان بگذارید
اگر فرزندتان آنطور که شما انتظار دارید به نقاط عطف گفتار خود نمی رسد و با وجود آموزش های حرف زدن و تمرین حرف زدن با کودک نتوانسته حتی کلمه ای را بیان کند. بهتر است به یک پزشک اطفال مراجعه کنید. پزشک فرزند شما را معاینه کرده و در رابطه با مهارت های گفتاری و زبانی کودک از والدینش سوال می پرسد. این امکان وجود دارد که فرزند شما به سادگی نتواند صحبت کردن را یاد بگیرد. به عنوان مثال، اگر فرزند شما تا حدود 12 ماهگی نتواند نام خود را بگوید. یا تا 15 ماهگی شروع به استفاده از هیچ کلمه ای نکرده باشد، ممکن است به تاخیر گفتار مشکوک شوند.

اگر مشکوک به تاخیر در گفتار هستید، شنوایی فرزندتان را آزمایش کنید
یکی از شایع ترین دلایل تاخیر گفتار در کودکان خردسال، مشکل شنوایی است. از پزشک اطفال کودک خود بخواهید که یک آزمایش شنوایی انجام دهد. به این ترتیب، شما می توانید هر گونه مشکل شنوایی را در اسرع وقت شناسایی و کنترل کنید. هر چه زودتر با مشکلات و شرایط فرزند خود آشنا شده و آنها را بشناسید بهتر است. این کار هم به شما و هم به کودک کمک می کند تا متوجه مشکلات شده و متناسب با آن برنامه ریزی و تمرین کنید.

سخنی از مشاوران آویژه
شنیدن اولین کلمه کودک شما بسیار هیجان انگیز و لذت بخش است. با بزرگ تر شدن کودک و بیان جملات این لذت و شادی برای والدین چند برابر می شود. شیرین زبانی های کودکانه می تواند قلب و احساسات هر پدر و مادری را تحت تاثیر قرار دهد. زبان باز کردن کودکان امری است که به زمان نیاز دارد و برای هر کودک منحصر به فرد است. والدین تنها می توانند با تمرین حرف زدن با کودک و آموزش صحبت کردن به کودکان این روند را سریع تر کنند. اما اگر با وجود تمرین و آموزش های حرف زدن کودک شما گاهی در بیان کلمات اشتباه کرده و یا برخی از تاخیرهای زبانی را تجربه می کند، همیشه نشان دهنده مشکل جدی نیست. همانطور که گفته شد کودکان مهارت های زبانی را با سرعت های مختلف توسعه می دهند. پس تاخیرهای گاه به گاه اصلا جای نگرانی و ناامیدی ندارد.

البته اگر همچنان نگرانی دارید یا احساس می کنید که یک مشکل اساسی وجود دارد، بهتر است برای احتیاط با یک گفتار درمان یا مشاوره تلفنی خانواده صحبت کنید.

سوالات متداول
کودک از چه سنی باید صحبت کند؟

بین 12 تا 18 ماه، اکثر نوزادان اولین کلمه خود را بین 12 تا 18 ماهگی می گویند. با این حال، بلافاصله پس از تولد، مراحل اولیه ارتباط کلامی را خواهید شنید. از تولد تا 3 ماهگی، نوزادان صداهایی تولید می ‌کنند. همچنین لبخند و غر زدن نیز برای آنها وجود دارد.

چه چیزی باعث تاخیر گفتار می شود؟

تاخیر در رشد گفتار ممکن است نشانه بسیاری از اختلالات، از جمله عقب ماندگی ذهنی، کاهش شنوایی، اختلال زبان بیانی، محرومیت روانی اجتماعی، اوتیسم، لالی انتخابی، آفازی گیرنده و فلج مغزی باشد. دلیل و علل تاخیر در گفتار باید از طریق پزشک اطفال تشخیص داده شود.

منبع: شماره مشاوره خانواده

مرکز مشاوره خانواده تلفنی آویژه؛ همراه شما برای ساختن روابط سالم‌تر، آرامش بیشتر و انتخاب‌های آگاهانه‌تر در زندگی. 🌱

اضطراب جدایی در کودکان چیست؟ اضطراب جدایی، ترس کودکان از دوری والدین یا مراقبانشان است.

از نشانه های کودکان مبتلا به اضطراب جدایی گریه کردن یا چسبیدن به والدین یا مراقبان خود است.

اضطراب جدایی بخشی از رشد کودکان است. می تواند از حدود 8 ماهگی شروع شود و در نوزادان 14 تا 18 ماهه به اوج خود می رسد. اضطراب جدایی معمولاً در اوایل دوران کودکی به تدریج از بین می رود.

نکته: ترس از غریبه ها شبیه اضطراب جدایی است. اما زمانی است که کودکان از افرادی که نمی شناسند می ترسند.

کارشناسان مرکز مشاوره آویژه در این مقاله سعی کرده اند که نگرانی های شما را در مورد اضطراب جدایی فرزندتان را به طور کامل پاسخی درخور دهند. البته کودکان در این مرحله بیشتر حرکت می کنند، بنابراین این اضطراب ها از نقطه نظر بقا ضروری هستند. زیرا اگر بچه ها می توانستند بدون ترس از مراقبان خود دور شوند و از جدایی یا غریبه ها نترسیدند، راحت تر گم می شدند. نکته مهم این که اضطراب جدایی متفاوت از اختلال اضطراب جدایی است. برای کاهش این ترس در نوزادان و کودکان تا انتهای مقاله همراه ما باشید.

اضطراب جدایی چیست؟
در اوایل کودکی، گریه کردن، عصبانیت، یا چسبیدن - همه نشانه‌های اضطراب جدایی هستند - واکنش‌های سالم به جدایی و جزء رشد طبیعی کودک هستند. به یاد داشته باشید که کمی ترس در مورد رفتن مادر یا پدر طبیعی است، حتی زمانی که کودک شما بزرگتر شده است. با درمان و راهبردهای مقابله ای مناسب، اضطراب جدایی فرزندتان را می توان تسکین داد و باید با بزرگتر شدن کودک به طور کامل محو شود.

اگر اضطراب جدایی کودک به اندازه‌ای زیاد باشد که در فعالیت‌های عادی مانند مدرسه و دوستی‌ها اختلال ایجاد کند و ماه‌ها طول بکشد، ممکن است نشانه‌ اختلال اضطراب جدایی در کودک باشد.

علائم اضطراب جدایی کودک چیست؟
تشخیص اضطراب جدایی معمولاً آسان است: آیا هنگام تخلیه مهدکودک زیاد گریه می کند؟ این یک نشانه است برخی دیگر عبارتند از:

وقتی کودک را ترک می کنید بیشتر به شما می چسبد.

گریه کردن یا چسبیدن در موقعیت های جدید (عمدتا از 6 ماهگی تا 3 سالگی)

امتناع از خوابیدن بدون شما یا مراقب دیگر

شروع به گریه کردن در شب هنگامی که بیدار می شود.

اگر برای حل مشکلات و اختلافات خانوادگی به راهنمایی تخصصی نیاز دارید، می‌ توانید از خدمات مشاوره تلفنی خانواده کمک بگیرید.

چگونه اضطراب جدایی کودک را کاهش دهیم؟
برای درمان اضطراب جدایی کودک، مراحلی وجود دارد که می توانید برای کاهش اضطراب جدایی انجام دهید.

جدایی را تمرین کنید.

در ابتدا کودک خود را برای دوره های کوتاه و زمان های کوتاه نزد یک مراقب مطمئن بگذارید. همانطور که کودک شما به جدایی عادت می کند، می توانید به تدریج مدت بیشتری او را تنها بگذارید.

جدایی بعد از خواب و شیردهی

برای تنها گذاشتن کودک بعد از چرت زدن یا شیر خوردن برنامه ریزی کنید. نوزادان زمانی که خسته یا گرسنه هستند بیشتر مستعد اضطراب جدایی هستند.

خداحافظی سریع

یک برنامه “خداحافظی” سریع ایجاد کنید. تشریفات آرامش بخش هستند و می توانند یک کار ساده مانند بای بای کردن یا یک بوسه خداحافظی باشند. با این حال همه چیز را سریع تمام کنید تا بتوانید:

بدون هیاهو برو به فرزندتان بگویید که می‌روید و برمی‌گردید، سپس بروید - متوقف نشوید و آن را بزرگ‌تر از آنچه هست نکنید.

خوش قول باشید

به وعده های خود عمل کنید برای اینکه کودک به شما اعتماد کند. با این اطمینان کودک می تواند جدایی را راخت تر تحمل کند. مهم است که در زمانی که قول داده اید برگردید.

محیط را ایمن کنید

از پرستار یا یکی از نزدیکان بخواهید به خانه شما بیاید. وقتی فرزندتان از خانه دور است، او را تشویق کنید که یک شی آشنا از خانه همراه خود بیاورد.

مراقبت کننده مطمئن بیاورید

یک مراقب یا آشنا یا پرستار ثابت داشته باشید. اگر مراقبی را استخدام می کنید، سعی کنید او را در طولانی مدت در کار نگه دارید تا از ناهماهنگی در زندگی فرزندتان جلوگیری کنید.

برنامه های استری زا نداشته باشید

برنامه های تلویزیونی ترسناک را به حداقل برسانید. اگر برنامه‌هایی که تماشا می‌کنید ترسناک نباشند، احتمال ترس فرزندتان کمتر است.

ثابت قدم باشید

سعی کنید تسلیم نشوید. به فرزندتان اطمینان دهید که مشکلی برایش پیش نخواهد آمد. تنظیم محدودیت‌های ثابت به سازگاری فرزندتان با جدایی کمک می‌کند.

چگونه به نوزادان و کودکان مبتلا به اضطراب جدایی کمک کنیم؟
اگر فرزند شما از اضطراب جدایی رنج می برد، بهتر است از جدایی ناگهانی خودداری کنید. در عوض، این کارهای را برای کمک به فرزندتان انجام دهید.

ورود به مکان های جدید
اگر کودک خود را در مکانی جدید، مانند خانه یکی از بستگان، مرکز نگهداری از کودکان یا پیش دبستانی می گذارید، قبل از جدایی، زمانی را در مکان جدید با فرزند خود بگذرانید. اگر فرزند شما در مکانی امن و آشنا با افرادی که به آنها اعتماد دارد رها شود کمتر مضطرب خواهد شد.

اجازه دهید کودک یا کودک شما چیزی را که دوست دارد از خانه بردارد، مانند خرس عروسکی، بالش یا پتو. این اشیاء به کودک شما کمک می کند تا احساس امنیت بیشتری داشته باشد. شما می توانید به تدریج آنها را حذف کنید.

اضطراب جدایی نوزاد یا فرزند خود را به معلمان پیش دبستانی یا مدرسه بگویید. به آنها در مورد کارهایی که برای کمک به فرزندتان باید انجام دهند، اطلاع دهید. به این ترتیب، افراد دیگر می توانند از کودک شما حمایت کنند. مشاوره کودک نیز در این زمینه ها بسیار موثر می باشد.

هنگام  ترک کردن کودک
با جدایی کوتاه مدت از نوزاد یا کودک خود شروع کنید. وقتی اضطراب جدایی فرزندتان کمتر شد، می توانید به تدریج زمان جدایی را افزایش دهید.

به فرزندتان بگویید چه زمانی می‌روید و چه زمانی برمی‌گردید. رفتن بدون خداحافظی می تواند اوضاع را بدتر کند. نوزاد یا کودک شما ممکن است وقتی متوجه می شود که شما در کنار شما نیستید، گیج یا ناراحت شوند.

قبل از رفتن فرزندتان را در یک فعالیت لذت بخش قرار دهید.

هنگام خروج ظاهری آرام و شاد به چهره خود داشته باشید. اگر نگران یا غمگین به نظر برسید، ممکن است فرزندتان فکر کند مکان امن نیست و ممکن است ناراحت شود.

شیوه های رفتار در خانه
با گذاشتن کودک در اتاق همراه با شخص دیگری به فرزندتان کمک کنید تا به دوری از شما عادت کند. به عنوان مثال، “من فقط برای زمان کمی به آشپزخانه می روم.” رکسانا از شما مراقبت می کند. با جدایی های بسیار کوتاه شروع کنید و به مرور زمان جدایی را افزایش دهید.

از انتقاد یا سرزنش کردن اضطراب جدایی فرزندتان بپرهیزید. به عنوان مثال، از گفتن جملاتی مانند “اینقدر بچه نباش” خودداری کنید.

با فرزندتان درباره ترس های جدایی بازی کنید یا داستان بسازید. به عنوان مثال، “روزی روزگاری، خرگوش کوچکی بود که نمی خواست خانواده خود را ترک کند.” او از محیط بیرون از لانه‌اش می‌ترسید…». با این شیوه برخورد فرزند شمااحساس می کند که فقط او ترس جدایی از والدین خود را ندارد.

تلاش کنبد تا عزت نفس فرزندتان تقویت شود. با توجه مثبت کاری کنید تا شجاعت دوری از شما پیدا کند.

اختلال اضطراب جدایی چیست؟
اختلال اضطراب جدایی (SAD) وضعیتی است که در آن کودک هنگام دوری از خانه یا جدا شدن از یکی از عزیزان، مضطرب و عصبی می شود. ترس از جدایی باعث ناراحتی شدید کودک می شود و ممکن است در فعالیت های عادی او مانند رفتن به مدرسه یا بازی با کودکان دیگر اختلال ایجاد کند.

اضطراب جدایی در کودکان بسیار کوچک (آنهایی که بین 8 تا 14 ماهه هستند) طبیعی است. در این سن کودکان از افراد و مکان‌های ناآشنا می‌ترسند. زمانی که این اضظراب، کودکان بالای 6 سال را تحت تاثیر قرار دهد و شدید باشد یا بیش از 4 هفته طول بکشد، احتمالا کودک به اختلال اضطراب جدایی مبتلا است.

علائم اختلال اضطراب جدایی
در زیر برخی از شایع ترین نشانه های اختلال اضطراب جدایی آورده شده است:

نگرانی غیر واقعی و دائمی مبنی بر اینکه در صورت ترک کودک، اتفاق بدی برای والدین یا مراقب او رخ خواهد داد.

نگرانی غیر واقعی و دائمی که در صورت رفتن والدین، اتفاق بدی برای کودک رخ خواهد داد.

امتناع از رفتن به مدرسه به منظور ماندن در کنار مراقب.

امتناع از خوابیدن بدون اینکه مراقب او نزدیک باشد یا نخوابیدن به دور از خانه.

ترس از تنها ماندن

کابوس های جدایی

شب ادراری

داشتن علائم فیزیکی، مانند سردرد و معده درد

عصبانیت های مکرر یا التماس

ترس یا احساس گناه شدید

علل و عوامل اختلال اضطراب جدایی
علل و عوامل خطر احتمالی برای SAD عبارتند از:

یک رویداد استرس زا یا آسیب زای مهم در زندگی کودک، مانند بستری شدن در بیمارستان، مرگ یک عزیز یا حیوان خانگی، یا تغییر در محیط (مانند نقل مکان به خانه دیگر یا تغییر مدرسه)

کودکانی که والدین آنها بیش از حد محافظ کننده هستند ممکن است بیشتر در معرض اختلال اضطراب جدایی باشند.

کودکان مبتلا به اضطراب جدایی اغلب دارای اعضای خانواده مضطرب یا سایر اختلالات روانی هستند که نشان می دهد خطر ابتلا به این اختلال ممکن است ارثی باشد.

دلبستگی ناایمن به والدین یا مراقبان

فشار، استرس و اضطراب

سایر اختلالات اضطرابی مانند حملات پانیک، اختلال اضطراب اجتماعی، فوبیا یا آگورافوبیا

کودکان مبتلا به SAD همچنین ممکن است اختلال وسواس فکری-اجباری (OCD) یا افسردگی داشته باشند.

سخنی از مشاوران آویژه
هیچ پدر و مادری دوست ندارد فرزند خود را پریشان ببیند، اما متاسفانه کمک کردن به فرزندتان برای اجتناب از چیزهایی که از آنها می ترسد، فقط اضطراب کودک شما را تقویت می کند. پدر و مادر عزیز به جای تلاش برای اجتناب از جدایی، برای کودک احساس امنیت ایجاد کنید تا با اختلال اضطراب جدایی مبارزه کند. فراهم کردن محیطی دلسوزانه در خانه و همدلی شما می تواند اوضاع را بهتر کند.

پیشنهاد ما در مرکز مشاوره خانواده آویژه این است که در هنگام جدایی آرامش خود را حفظ کنید. اگر فرزند شما ببیند که شما می توانید خونسرد بمانید، احتمالاً او نیز آرام است.

سوالات متداول
اضطراب جدایی در چه سنی طبیعی است؟

اضطراب جدایی معمولاً بین 10 تا 18 ماهگی در اوج خود است. معمولاً زمانی که کودک به سن 3 سالگی می رسد به پایان می رسد.

آیا داشتن اضطراب جدایی در یک کودک 5 ساله طبیعی است؟

داشتن برخی از موارد اضطراب جدایی کاملا طبیعی است. وقتی بچه‌های 3 تا 4 ساله می‌ترسند که شب‌ها به تنهایی به رختخواب بروند، یا بچه‌های 5 ساله وقتی والدینشان بیرون می‌روند و آنها را نزد پرستار بچه می‌گذارند مضطرب می‌شوند، یک واکنش طبیعی است.

آیا داشتن اضطراب جدایی برای یک کودک ۷ ساله طبیعی است؟

زمانی که کودکان بالای 6 سال اضطراب جدایی داشته باشند و شدید باشد یا بیش از 4 هفته طول بکشد، ممکن است کودک به اختلال اضطراب جدایی مبتلا باشد. اضطراب جدایی تقریباً 4 تا 5 درصد از کودکان 7 تا 11 ساله را تحت تأثیر قرار می دهد. در نوجوانان کمتر شایع است و حدود 1.3 درصد از نوجوانان را تحت تأثیر قرار می دهد.

منبع: شماره مشاوره خانواده